Gdańskie Seminarium Duchowne

The motive of God’s wrath is crucial to understanding the historiography of the Books of Kings, especially the tragic end of Israel and Judah. In narrating the story about the post-Davidic monarchy, the biblical author shows how the wrath of YHWH brings about, first, the division of Solomon’s Kingdom (1Kings 11:9-13), and then the fall of the Northern Kingdom (2Kings 17:5-23), and of Jerusalem and Judah (2Kings 24–25). The theological interpretation of history in 1–2Kings relies on the interconnected paradigms of “crime and punishment” and “prophecy and fulfillment”. The strict link between the wrath of YHWH and the people's unfaithfulness to His covenant according to the principle of retribution completes the historiographical picture of 1–2Kings. In this manner the author of 1–2Kings interprets the tragic end of the monarchies of Israel and Judah as the result of a just God’s wrath, in response to the people’s sin of idolatry and abandonment of YHWH. By this logic, the motive of God’s wrath is used in 1–2Kings to rationalize the national tragedies and to defend God against any charges of injustice. This theological view of history, depicted in such a way, serves as a lesson and a warning to the post-exilic addressees of these scriptures.

Standards imposed by the contemporary world and the consumerist attitude of man lead to the situation in which people are not willing to make an effort to shape the attitude characterised by maturity, responsibility and integrity. Hence we need well-known and respected role models. One of them is exemplified in the life of the Patron of the Church – Saint Joseph, who meets the demands of the contemporary crisis that exists in marriage, family and society with his attitude of faith and trust in God. This is a much needed role model, particularly in the light of the wide-spreading so called neohumanism, which results in people abandoning not only Christianity but also any other form of religion.In Redemptoris Custos, apostolic exhortation which presents St. Joseph and the mission he had in Christ’ life, St. John Paul II points out to the educational methods used by the earthly father of Jesus, and sets them as an example to be followed by contemporary husbands and fathers. St Joseph shows us the beauty of the path of simplicity, humbleness, work and love, he bears the testimony to married life and concern for women. He presents us with the beauty of fatherhood and struggle to defend the life of a child. He is also the role model of taking responsibility for religious life. His actions create an exceptional pedagogy, realised by silent teaching. Its examples can be seen not only in the Bible but also in the documents of the Church, papal teaching and in the opinions expressed by Christian writers.The Carpenter of Nazareth is an excellent example for teachers. He proves that they do more than just teach their students. He shows us that also teachers can learn from their students whose personalities and characters they shape. This means that we learn all our lives, and constantly grow and thrive in our humanity.

Autor przedstawia mistyczną interpretację Listu do Rzymian oraz niektóre metodologiczne problemy związane z tą interpretacją. Jako punkt wyjścia bierze on tekst Rz 8,1-30. W oparciu o analizę tego fragmentu autor przystępuje do studium całego Listu do Rzymian z punktu widzenia interpretacji mistycznej.

Artykuł niniejszy stanowi kontynuację artykułu opublikowanego w poprzednim numerze „Biblica et Patristica Thoruniensia”, w którym zostały omówione zagadnienia wstępne, włącznie z analizą 1 Kor 8-10, która wykazała, że tolerancja jest podporządkowana miłości - nie jest wartością absolutną, autonomiczną. W artykule niniejszym zostały wskazane reguły wykonawcze dotyczące tolerancji i nietolerancji. Chrześcijanie powinni być tolerancyjni wobec „tych, którzy są na zewnątrz [Kościoła]” i nietolerancyjni wobec zła popełnianego przez „tych, którzy są wewnątrz [Kościoła]” (1 Kor 5,12-13), w granicach wyznaczonych przez autorytet apostolski (1 Kor 5,3-11).Zakładając, że tolerancja w Kościele jest pochodną miłości, a jej granice wyznacza autorytet apostolski, pozostaje niemała sfera decyzji w życiu chrześcijanina, w której powinien on okazywać tolerancję wobec błędów popełnianych przez współ-chrześcijan. Św. Paweł wymienia w Rz 14 trzy okoliczności, w których zaleca postawę tolerancji (zob. Rz 14,15.19.22). W Rz 12,1-2 i w 1 Kor 6,1-11 znajduje się odpowiedź na pytanie, w jaki sposób chrześcijanie mogą „przekładać” Ewangelię o tolerancji na realia życiowe. Powinni kierować się rozumem (oświeconym przez Ducha Świętego), a ponadto, ich postawa powinna być realizacją „wyższej sprawiedliwości” opartej na Ewangelii, która różni się od mądrości świata.

The article raises the question of the importance of orthodoxy context in formation of traditional service in Baptist churches in Belarus. Noting, that the service is a result of difficult historical processes, interaction of traditions and cultures, geographical relations, the author pays a special attention to the local religious surroundings, where the evangelical movement started and developed. As a background there is given a short estimate of spiritual situation in Belarus (The Russian Empire) in the end of 19th – beginning of 20th cent. and the role of orthodox liturgy in life of believers. On the concrete examples there are considered the questions of collaboration and rupture of evangelical believers with orthodoxy. The second part shows how the reaction to the orthodoxy could contribute to the cardinal simplifying of the evangelical service’s rites (in an attempt to overcome the rupture between service and ethics).The author pays a special attention to the radical difference of the service space. The third part gives the examples, which witness about the influence of orthodox context on the form and content of Baptist service and penetration of orthodox motives into the ECB meetings.

Ideał tolerancji, który odgrywa ważną rolę w dzisiejszym świecie, powinien być poddany refleksji w świetle Słowa Bożego. Św. Paweł nie używa słowa tolerancja, ale w kilku tekstach pisze o fenomenie, który opisuje to słowo, a mianowicie w 1 Kor 8–10, a także w 1 Kor 5,1–13; 6,1–11; Rz 14 (gdzie używa czasownika „sądzić” – krinein). Treścią niniejszego artykułu jest omówienie zagadnień wstępnych, w tym – analiza 1 Kor 8–10. Chrześcijanie muszą dawać świadectwo tolerancji Jezusa (por. Mk 9,40: „Kto bowiem nie jest przeciwko nam, ten jest z nami”). Tolerancja oznacza znoszenie drugiego w jego inności. Rozumienie orędzia Jezusa dokonuje się w dialogu z inaczej myślącymi i z niechrześcijanami. Św. Paweł w swych listach koryguje błędne rozumienie tolerancji przez adresatów listów. W 1 Kor 8–10 niewłaściwą postawę tych, którzy posiadali „wiedzę” płynącą z Ewangelii, św. Paweł opisuje zdaniem: „«wiedza» wbija w pychę” (1 Kor 8,1). Korektę ich postawy zawiera w zdaniu: „Miłość buduje” (1 Kor 8,1). Miłość jest w tym zdaniu równoważnikiem zalecanej przez św. Pawła postawy tolerancji wobec tych, którzy nie przyjęli w pełni ewangelicznej „wiedzy”. Wynika z tego, że tolerancja nie jest wartością autonomiczną, absolutną, ale jest podporządkowana miłości. Zasadę tę należy traktować jako naczelną tezę, której podlega wszystko, co św. Paweł pisał na temat tolerancji (i nietolerancji) w innych tekstach, które będą analizowane w kolejnym naszym artykule na łamach „Biblica et Patristica Thoruniensia”.

Introduction. Noble society traditions are not simply a base for Russian multilingual culture; they remain the historical basis of the reproduction of human intellectual capital as a basis of the world organization. In this connection the mechanisms of linguistic personality educational processes within the framework of the noble society are of considerable interest for modern researchers and, in our opinion, they require certain elucidation and some comments. The purpose of the article is to analyse communicative process in the noble environment of the 18th – the 19th centuries as a specific model of personality upbringing. Materials and Methods. The material of the research is Russian fiction, autobiographical literature and memoirs of the 18th and the 19th centuries. The methods used in the article are: method of system analysis of sources, content-analysis method, sociocultural, axiological, phenomenological, hermeneutical and comparative-historical approaches to the study of cultural phenomena. Results. The hypothesis that specific character of linguistic personality upbringing of the second half of the 18th – the beginning of the 19th centuries was closely connected with the tutorship institute as well as with the large scale of home education is empirically confirmed and corroborated. Didactic approach to the noble heirs, aimed at multilingual personality formation quite often came to the readiness of of-springs to freely master both oral and written forms of speech in a foreign language (mainly the French language). Moreover, the aspiration of the pupils to fix and pass their speech and thinking experience in a foreign language as well as the examples of its use in the practice of speech culture and behaviour become the standard of educational processes. Discussion and Conclusions. The results of the research can be used for the development of the syllabuses connected with the history of bilingual teachings, the history of pedagogy and the theory of education, which, from the practical point of view, will be of use for the perfection of the syllabus for institutions of higher education and the improvement of the quality of literary works analysis. The value of the research is in the context analysis.

Z listów św. Pawła wynika wniosek, że gościnność była praktykowana wobec trzech grup ludzi: głosicieli Ewangelii (w tym św. Pawła), współ-chrześcijan i „obcych”, którzy nie należeli do Kościoła. Teksty źródłowe wskazują też na to, że gościnność miała granice. Gościnność była więc praktykowana w ramach, które streszcza podtytuł artykułu: „Między wielkodusznością i rozumem”. W tym kontekście autor artykułu wskazuje na cztery teksty z listów św. Pawła, w których zawarte są reguły wykonawcze dotyczące gościnności. Chrześcijan obowiązuje opcja na rzecz wielkoduszności, miłosierdzia (Rz 15,7–12), która musi być weryfikowana przez rozum (Rz 12,1–2). Decyzje chrześcijan muszą uwzględniać kontekst społeczno-polityczny (Rz 13,1–7), przy czym chrześcijanie powinni wnosić „wyższą sprawiedliwość” wynikająca z Ewangelii w realia ustalone przez władze państwowe (1 Kor 6,1–11). W końcowej części artykułu autor odnosi te reguły do problemu uchodźców.