Theologische Fakultät Trier

A prime number p is called elite if only finitely many Fermat numbers 22n + 1 are quadratic residues modulo p. Previously, only fourteen elite primes were known explicitly, all of them smaller than 35 million. Using computers, we searched all primes less than 109 for other elite primes and discovered p = 159 318 017 and p = 446 960 641 as the fifteenth and sixteenth elite primes. Moreover, with another approach we found 26 other elite primes larger than a billion, the largest of which has 1172 decimal digits. Finally, we derive some conjectures about elite primes from the results of our computations.

Abstract: The present article provides the first complete edition of all extant Syriac extracts from Cyril of Alexandria’s commentary on

Szczegółowa analiza pism Ojców Apostolskich oraz tzw. Trzeciego Listu do Koryntian pozwala wysunąć wniosek, że rozumienie anatemy w Kościele pierwotnym w zasadniczych punktach pokrywa się z nowotestamentalnym pojmowaniem tego problemu. Podobnie jak w Nowym Testamencie anatema stanowiła w Kościele pierwotnym formę stanowczej obrony przed głosicielami nieortodoksyjnych doktryn, identyfikowanymi przez Ojców Apostolskich jako wysłannicy Szatana. Anatema, demaskująca jednoznacznie fałszywych apostołów i ich przeklęte nauki, była z jednej strony wyrazem troski o zachowanie czystości wiary, z drugiej strony, odgraniczając jasno ortodoksję od herezji, niosła pomoc tym, którzy łatwo mogli zagubić się w gąszczu wciąż powstających doktryn i interpretacji teologicznych. Anatema była linią, kreślącą granicę między obszarem boskim i diabelskim; zwracała uwagę na fakt, że każda błędna teologia bierze swoje źródło z szatańskiej inspiracji. Użycie anatemy przez pierwszych chrześcijan podporządkowane jest zatem w całej pełni nowotestamentalnemu kryterium i odnosi się do tych ludzi, którzy w sposób programowy i zatwardziały angażują się w rozprzestrzenianie antychrześcijańskich doktryn po to, aby odciągnąć wierzących od zdrowej i jedynej nauki Chrystusa. Należy przy tym jednak zwrócić uwagę na istotny fakt, że anatema, denuncjująca poważne błędy teologiczne, nie miała w Kościele pierwotnym na celu hamowania rozwoju teologicznej refleksji nad wiarą czy też tworzenia z wierzących „grupy idealnych chrześcijan” nie zadających sobie żadnych trudnych pytań teologicznych. Anatema nie miała bowiem za zadanie negować konieczności intelektualnego zgłębiania zbawczej nauki Ewangelii, ale zwracała uwagę na obszary, gdzie refleksja teologiczna zamiast rozwoju i postępu przynosiła cofnięcie i zubożenie. Tym samym wyznaczała anatema swoiste ramy, które nie były bynajmniej znamieniem ograniczenia w uprawianiu teologii, ale które paradoskalnie to ograniczenie piętnowały, demaskując i „przeklinając” doktryny teologiczne, przynoszące ze sobą znaczne zawężenie ortodoksyjnego rozumienia chrześcijańskich dogmatów.

Grecki termin oznaczający rzecz lub osobę przeklętą, pojawia się w Nowym Testamencie jedynie u św. Pawła. Apostoł używa tego słowa, jako określenia odnoszącego się do rzeczywistości obejmującej działania wymierzone przeciwko zbawczej misji Chrystusa i dotyczące tym samym obszaru związanego z aktywnością Szatana. Pawłowa anatema rozciąga się w związku z tym na tych ludzi, którzy, podobnie jak Zły Duch, dążą do odebrania Chrystusowi wyznawców i sprowadzenia ich na drogę walki ze Zbawicielem. Nie odnosi się ona zatem do „zwykłych” grzeszników, którzy powodowani ludzką słabością upadają, aby później korzystając z miłosierdzia Bożego powracać do stanu łaski. Anatema św. Pawła dotyka zatem tych, którzy w sposób świadomy i zatwardziały angażują się w rozprzestrzenianie antychrześcijańskich zachowań bądź nauk i tym samym włączają się w czynną i programową walkę z Chrystusem. Owo podwójne kryte­rium zatwardziałości i aktywnego zaangażowania w pozyskiwaniu zwolenników dla wrogich doktrynie chrześcijańskiej poglądów jest charakterystycznym wyz­nacznikiem zastosowania anatemy przez Apostoła i zwraca uwagę na to, że objęty anatemą jest fałszywym prorokiem i znajduje się w obszarze podległym Szatanowi, który potrafi niekiedy przybierać postać Anioła Światła po to, aby zwodzić wierzących (por. 2Kor 11, 14). Anatema staje się w tym kontekście dla chrześcijan niezwykle ważną pomocą, pozwalającą łatwo i niezawodnie odróżnić naukę Chrystusa od wywodzącej się z szatańskiej inspiracji doktryny fałszu. Anatema stanowi jasną linię, wyznaczającą granicę między prawdą a kłamstwem. Jest za­tem czymś zasadniczo różnym od ekskomuniki, która w Nowym Testamencie od­nosi się przede wszystkim do grzeszników i ma na celu, przez czasowe wyłączenie ich z życia wspólnoty, dać im możliwość pokuty za popełnione winy i powrotu do nieskazitelności dzieci Bożych. Anatema zakłada natomiast daleko posuniętą zatwardziałość objętego nią człowieka, który, podobnie jak Szatan, nie jest zain­teresowany swoim nawróceniem. Podobne znaczenie, co Pawłowa anatema, mają również pojawiające się u innych nowotestamentalnych autorów terminy takie jak: przekleństwo, antychryst i oszust, które zakładają, że objęta nimi osoba jest apostołem Szatana i tym samym znajduje się w przeklętej sferze fałszu. Terminologiczna różnorodność określeń wchodzących znaczeniowo w obszar używanego przez św. Pawła słowa anatema dowodzi, że w okresie powstawania pism Nowego Testamentu nie wytworzyła się jeszcze jed­noznaczna nomenklatura związana z praktyką anatematyzowania. Z drugiej jed­nak strony jest ona bardzo wczesnym świadectwem konieczności posługiwania się terminami funkcjonującymi, jako pewnego rodzaju znaki ostrzegawcze, chroniące „tych najmniejszych” przed zepsutymi doktrynami fałszywych apostołów.

Cet article aborde la question du lien entre la santé et la maladie, ainsi qu’entre la totalité et la guérison. En s’appuyant sur Paul Tillich, l’auteur montre que l’être humain est une unité dynamique et que la maladie et la santé doivent être comprises comme des processus dynamiques. En se basant sur le concept de l’« homo patiens » de Viktor E. Frankl, il explique ensuite que l’être humain peut toujours trouver un sens malgré la maladie. Enfin, la notion de « Dieu handicapé » de Nancy L. Eiesland lui permet de montrer que le christianisme possède un symbole qui illustre que la « totalité » et donc le salut ne sont pas nécessairement liés à l’intégrité physique.

Zusammenfassung Mit einer nördlichen Lage von Horonajim und einer Verbindung dieses Ortes mit der Daviddynastie (KAI 181:31) kann man einen historischen Kern der biblischen Texte bestimmen, die eine Beziehung Davids zu Moab behaupten. Die Dynastie Davids wäre somit von den Omriden im Ostjordanland eingesetzt worden, um einen Teil Moabs zu kontrollieren. Die biblische Erzählung hat die kriegerischen Erfolge des 9. Jh. v. Chr. mit David verbunden. Im Rutbuch könnte sich zudem die Tradition erhalten haben, dass die Daviddynastie irgendwann in Moab residierte und von dort wieder nach Jerusalem zurückgekehrt ist.

Abstract Asceticism and science are connected in Weber’s thought insofar as “asceticism” includes an attitude of job-related professionalization and this attitude in turn signifies capitalistic as well as scientific activity. In this way, asceticism has also an “innerworldly” nature, in contrast to the way it is depicted in Christianity or in other religions. In this (religious) sense, asceticism serves as a means to otherworldly completion, while its “innerworldly” meaning is entirely interior to itself. Insofar as for Weber, asceticism, independent from any religious sense, signifies scientific as well as economic activity, it is a “practical-rational” conduct of life in the sense of competence, enhancement, and perfection. This is the methodological basis for a reconsideration of Thomas Aquinas’ ideas on asceticism. Thomas, like Weber, uncouples the relation of otherworldly completion and asceticism and links this decoupling to the priority of perfection of asceticism. However Thomas, contrary to Weber, associates asceticism with the conditions innate to a particular way of life; in this sense, asceticism can determine human existence itself, insofar as it is realized both “outside the world in monastic communities” and also “within this world and for it”. With reference to the relation of science and asceticism, for Thomas as well as for Weber scientific activity is “ascetic” in the sense that it strives for perfection. However, in contrast to Weber, Thomas maintains that it is impossible for a subject to bring his scientific activity to a complete conclusion.

Abstract The exegetical texts of Alexandros of Nikaia - a Byzantine bishop living in the 10th century - were hitherto completely unknown to scholarship. Although some catena manuscripts contain several scholia attributed to Alexandros, they have never been the subject of scientific examination. The present article provides the first edition of one of these scholia that survives in the catena commentary on 2 Corinthians in Codex Vaticanus graecus 762. The edited text is translated into German and extensively commented on. The linguistic and content analysis of the edited scholion allows to say that there is no reason to doubt that the text was originally written by Alexandros who here shows himself a quite conscientious biblical commentator.The article concludes with a list of all catena scholia that are attributed to the Byzantine bishop. The existence of these texts makes clear that the exegetical activity of Alexandros of Nikaia may no longer be ignored.

An abstract is not available for this content so a preview has been provided. Please use the Get access link above for information on how to access this content.

Abstract Recent publications often underrate the conquest of Judah by the Babylonians. However, the historical conclusions are not beyond doubt. Presumably, Babylon’s arch-enemy Egypt was not interested in extending its territory to the southern Levant – the more so as the region was sustainably destroyed by Babylonian scorched earth policy. Thus, a costly transformation into provinces was not necessary. Destroying coastal towns and weakening the rural sector caused an economic breakdown – gradually revised only after two centuries of Persian rule. That is why there are no imported Greek pottery and no Judean weights from Babylonian times. Thus, it is hardly surprising that Jerusalem remained unsettled.

-

Biblical education as a holistic process goes far beyond biblical learning. It must be understood as a lifelong process, in which both biblical texts and their understanders operate appropriating their counterpart in a dialogical way. – Neither does the recipient’s horizon of understanding appear as an empty room, which had to be filled with the text only, nor is the latter a dead material one could only examine cognitively. The recipient discovers the meaning of the biblical text recomposing it by existential appropriation. So the text is brought to live in each individual reality. Both scientific insights and subjective structures as well as the understanders’ community must be included to avoid potential one-sidednesses. Unfortunately, a special negative association obscures the approach of the bible very often: Still biblical work as part of religious education appears in a cognitively oriented habit, which is neither regarding the vitality and sovereignty of the biblical texts nor the students’ desire for meaning. Moreover, the bible is getting misused for teaching moral terms or pontifications. Such downfalls can be disrupted by biblical didactics which are empowerment didactics. Regarding the sovereignty of biblical texts, these didactics assist the understander with his/her individuation by opening the texts with focus on the understander’s otherness. Thus each the text and the recipient become subjects in a dialogue. The approach of the Biblical-Enabling-Didactics leads the Bible to become always new a book of life. Understanding them from within their hermeneutics, empowerment didactics could be raised to the principle of biblical didactics in general and grow into an essential element of holistic education.

W latach 1929-1941 pod katedr na pooonej na Jeziorze Bodeskim wyspie Reichenau prowadzono intensywne wykopaliska, podczas ktrych odsonito m.in. grb opata Berno (

Abstract The article examines the terms σωτήρ (Phil 3:20–21) and φιλία (Joh 15:12–17) which are characteristic of a special kind of early Christian speaking and communicating. Early Christianity learns within the linguistic guidelines of its environment to understand and express its own faith. The analysed ambiguous concepts (representative for many other terms) represent communicative contrasts: words which function as a communicative base and at the same time as a vehicle to modify and transform the perception of the addressed readers. As communicative contrasts, these terms promote the language skills of early Christianity and consolidate the identity of early Christian communities within Greek-Roman society.

Abstract This paper provides the first edition of five previously unknown Greek fragments of Cyril of Alexandria, (Pseudo-)Athanasius, Philoxenos, Severus of Antioch, and Ammonios. Since all these fragments have survived only in the Codex Pantokratoros 28, in the first part of this paper the reader will find some important basic information about the age of this manuscript, its text-critical value and content. The special focus of this introductory part is on the catena commentary on 1 Corinthians which has survived in the Codex Pantokratoros 28 and from which the edited texts are. The main part of this paper presents an edition, translation, and commentary of the five fragments mentioned above. The commentary concentrates on questions concerning the authorship of the texts, their theological content and-insofar it is necessary for the proper understanding of the fragments-text-critical problems.

Dans son dernier ouvrage majeur (2002), Y. Ledure présente la thèse selon laquelle le christianisme doit accepter une réévaluation fondamentale accompagnée des nécessaires mises en perspective historique. De cette phase critique devraient sortir de nouveaux positionnements. Car l’historicité radicale du christianisme l’entraîne dans une perpétuelle évolution ainsi qu’un parcours d’incarnation et une aventure spirituelle originale. Telle est la condition pour que s’ouvrent, pour le christianisme, de nouveaux horizons permettant une évaluation positive de son aventure. L’article analyse et reprend de manière originale l’enchaînement des différentes époques de l’histoire occidentale, qui ont conduit à la situation présente. Cela amène l’auteur à discuter certaines conclusions d’Y. Ledure, tout en affirmant son accord général avec les thèses de ce dernier.

Der Artikel geht der Frage auf den Grund, welche sozialethischen Lehren aus der Corona-Pandemie auf dem afrikanischen Kontinent zu ziehen sind. Entgegen vieler Prognosen hat sich Afrika bislang als durchaus krisenfest erwiesen. Die eigentliche Stoßrichtung des Bei-trags zielt daher auf die Aufdeckung von eurozentrischen Denk- und Handlungsmustern, die in der aktuellen Krise zum Vorschein gekommen sind. Entlang der Heilsvision aus Jesaja 35,4-6 werden Vorschläge unterbreitet, wie die durch Covid-19 offenbar gewordenen Blindheiten, Lähmungen und Sprachlosigkeiten überwunden werden können. This article explores the question of what social ethical lessons can be drawn from the Corona pandemic on the African continent. Contrary to many predictions, Africa has so far proven to be quite resilient to the crisis. The actual thrust of the contribution is therefore the uncovering of Eurocentric patterns of thought and action that have come to light in the current crisis. Following the vision of salvation from Isaiah 35:4-6, suggestions are made on how to overcome the blindness, paralysis and speechlessness revealed by Covid

Abstract The title of the recent work by Ronald Dworkin, “Religion without God” (2013), reveals the basic thesis of the book that religion is something deeper than God. For his argument, Dworkin refers to Paul Tillich, among others. This article shows that Dworkin completely missed Tillich’s meaning and that his presentation is unfair to both modern theology and the classical metaphysical tradition. He reinterprets the concept of religion in a way that makes no sense

In der Biblioteca Nacional de Madrid findet sich unter der Signatur 3/40548 ein 1723 in Valladolid gedruckter umfangreicher lateinischer Kommentar zum Hohen Lied. Diese Expositio mirabilis in divina Cantica Canticorum wurde angeblich dreihundert Jahre vorher, nämlich 1424, von einem gewissen Rodrigo de Astorga verfaßt, damals Kanonikus in Astorga und später Mönch im Hieronymitenkloster bei Los Toros de Guisando.

Potential competing interests: No potential competing interests to declare.To prove that the benefits of EU enlargement outweigh the costs of increased heterogeneity, a comprehensive analysis of various economic, social, and political factors should be conducted.Beginning with a comparative analysis of economic indicators before and after the 2004 enlargement is a strong starting point.By analogy, this includes GDP growth rates, trade volumes, investment flows, and employment levels.