Η παρούσα διδακτορική διατριβή εντάσσεται στο επιστημονικό πεδίο των Νέων Τεχνολογιών στην εκπαίδευση και διερευνά το είδος των ψηφιακών περιβαλλόντων, τα οποία αξιοποιούν 720 υποψήφιοι φιλόλογοι των Τμημάτων Φιλολογίας, Ιστορίας-Αρχαιολογίας και Φιλοσοφίας-Παιδαγωγικής του Α.Π.Θ. σε ακαδημαϊκά και σε έξω-ακαδημαϊκά περιβάλλοντα μάθησης. Μελετά, ειδικότερα, τις πρακτικές ψηφιακού γραμματισμού και τη συχνότητα χρήσης οικιακών πρακτικών και πρακτικών ακαδημαϊκού χαρακτήρα. Εξετάζει, ακόμη, το κατακτημένο επίπεδο ψηφιακού γραμματισμού των υποκειμένων της έρευνας, τους φορείς μάθησης (τυπικούς, μη τυπικούς και άτυπους), από τους οποίους απέκτησαν ένα βασικό γνωστικό κεφάλαιο αναφορικά με τις ΤΠΕ, καθώς, επίσης και την αυτοαντίληψη του ρόλου τους ως προς τα σύγχρονα ψηφιακά μέσα διδασκαλίας. Από τα ευρήματα αυτής της έρευνας διαπιστώνεται ότι οι υποψήφιοι εκπαιδευτικοί θεωρούνται, σε ικανοποιητικό βαθμό, ψηφιακά εγγράμματοι και χρησιμοποιούν αρκετά συχνά τον Η/Υ ως πρακτική γραμματισμού για ψυχαγωγία, επικοινωνία και ενημέρωση, σε έξω-ακαδημαϊκά, ωστόσο, μαθησιακά περιβάλλοντα. Οι υποψήφιοι φιλόλογοι αξιοποιούν τις διαδικτυακές βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων και τις ηλεκτρονικές πηγές στον πανεπιστημιακό χώρο και στα ακαδημαϊκά τους μαθήματα. Μέσω της σύζευξης ποσοτικών και ποιοτικών μεθόδων έρευνας γίνεται αντιληπτό ότι οι υποψήφιοι εκπαιδευτικοί βαδίζουν στη λογική ενός διαφορετικού προ-επαγγελματικού ρόλου σε σύγκριση με τους μαθητές της νέας γενιάς. Ωστόσο, η παθογένεια που παρατηρείται στις καθηγητικές Σχολές αναφορικά με την έλλειψη της λεγόμενης ψηφιακής κουλτούρας, αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για μελλοντική εμπλοκή με τις ΤΠΕ. Τέλος, το γεγονός ότι οι ΤΠΕ δεν συνδέονται στενά με εφαρμογές φιλολογικού χαρακτήρα, σύμφωνα με τις απαντήσεις των συμμετεχόντων/ ουσών, δίνει κίνητρο για τη σύνδεση των ακαδημαϊκών με τις έξω-ακαδημαϊκές πρακτικές ψηφιακού γραμματισμού.