NobleBlocks

Research indexJournal article

نشانههای کیهانی در شعر و نقاشی سهراب سپهری

وند, مسعودی

جستارهای نوین ادبی23 Jul 2013

NobleIDark:/48914/w1/20260515/FB55CB4DDOI10.22067/jls.v46i1.15010

Paywalled

The full text is at the publisher

You can read the abstract here, or open it at the publisher.

Read at the publisher

Abstract

نشانه‌ها در ادبیات بیشتر به صورت نمادین و بر اساس جنبه‌های قراردادی خود شکل می‌گیرند. شعرها و نقاشی‌های سهراب سپهری، شاعر و نقاش توانای معاصر نیز آکنده از نشانه‌هایی است که با رمزگشایی آن‌ها ملموس تر و قابل فهم تر می‌شود. خاستگاه نشانه‌های سهراب اغلب طبیعت و همچنین عرفان بودایی و هندی بوده است. وی با نوعی کشف و شهود عرفانی و استتیک افلاطونی به «همه خدایی» و «همه جا خدایی» رسیده است. بخش قابل توجهی از نشانه‌های کیهانی در آثار سهراب، نشان‌دهندۀ نور ازلی و تجلی ذاتی هستند به گونه‌ای که شاعر را به سمت حقیقت هستی رهنمون می‌شوند. از آنجا که پژوهش نشانه شناختی می تواند به کشف لایه‌های معنایی شعرها و نقاشی‌های سهراب منجر شود و خواننده را به سپهر نشانه ای او نزدیک کند، در این مقاله کوشیده ایم پاره ای از مهم‌ترین نشانه‌های کیهانی را در شعر و نقاشی سهراب سپهری با دیدگاهی نشانه شناسانه و مبتنی بر هر دو مکتب سوسوری و پیرسی تحلیل کنیم و تا حد امکان از مفاهیم و دلالت های ضمنی آن‌ها پرده برگیریم.

Discussion

Topics

More

Suggest a correction or report