Η ραγδαία εξάπλωση των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ) στις σύγχρονες συναλλαγές, όπως επίσης το όραμα της αποκαλούμενης «Κοινωνίας της Πληροφορίας» (ΚτΠ), έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την επικοινωνία Κράτους - πολίτη ή οικονομικού φορέα, μεταξύ άλλων και όσον αφορά διαδικασίες που σχετίζονται άμεσα με την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος και απαιτούν διαφανείς χειρισμούς και λελογισμένη χρήση των δημοσίων πόρων. Συγκεκριμένα, τα νέα τεχνολογικά μέσα τίθενται πλέον με οργανωμένο και θεσμοθετημένο τρόπο στη διάθεση των Αναθετουσών Αρχών, αλλά και των ενδιαφερόμενων επιχειρήσεων, προκειμένου να διευκολύνουν και να επιταχύνουν τη διενέργεια δημόσιων διαγωνισμών προμηθειών, υπηρεσιών ή έργων απαραίτητων για την εύρυθμη λειτουργία μίας σύγχρονης κοινωνίας. Στηριζόμενη στα προαναφερόμενα δεδομένα, η παρούσα μελέτη σκιαγραφεί τη συμβολή της πληροφορικής στις διαγωνιστικές διαδικασίες, βάσει των ρυθμίσεων τόσο του ενωσιακού όσο και του εθνικού Δικαίου, όπως αυτές ισχύουν και εφαρμόζονται στην πράξη σήμερα. Η εν λόγω μελέτη χωρίζεται σε πέντε επιμέρους Κεφάλαια. Κατ’ αρχάς (Κεφάλαιο 1ο), παρουσιάζεται μία σύντομη περιγραφή της έννοιας, αλλά και του περιεχομένου, των σχετικά πρόσφατων όρων «Κοινωνία της Πληροφορίας» και «Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση» (e – government), οι οποίες εισάγουν καινούριες πρακτικές στη Δημόσια Διοίκηση, συμβάλλοντας άμεσα στην αναβάθμιση της αμφίδρομης σχέσης μεταξύ κράτους και πολίτη. Στη συνέχεια (Κεφάλαιο 2ο), διερευνάται η υποστήριξη που παρέχει η πληροφορική στη διεξαγωγή διαγωνιστικών διαδικασιών, όπως επίσης και τα θεσμικά προβλήματα που προκύπτουν από τη χρήση της (π.χ. ζητήματα διακίνησης δεδομένων, ηλεκτρονικές υπογραφές). Στο επόμενο Κεφάλαιο (3ο), αναφέρονται αναλυτικά τα επιμέρους στάδια διενέργειας ενός δημόσιου διαγωνισμού προμηθειών (ή υπηρεσιών), βάσει του υφιστάμενου κανονιστικού πλαισίου, που στηρίζεται κατά κύριο λόγο σε δύο βασικά νομοθετήματα: 1) στο Προεδρικό Διάταγμα 118/07 «Κανονισμός Προμηθειών Δημοσίου» και 2) στην ενωσιακή Οδηγία 2004/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, δηλαδή κατ’ επέκταση στο Προεδρικό Διάταγμα 60/07 «Προσαρμογή της Ελληνικής Νομοθεσίας στις διατάξεις της Οδηγίας 2004/18/ΕΚ περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών».Στα Κεφάλαια 4ο και 5ο παρατίθενται αντίστοιχα οι δύο καινοτόμοι, αν και όχι τόσο διαδεδομένοι, τρόποι διεξαγωγής του δημόσιου διαγωνισμού με ηλεκτρονικά μέσα, που προβλέπει η Οδηγία 2004/18/ΕΚ, και συγκεκριμένα το «δυναμικό σύστημα αγορών» (άρθρο 33 της προαναφερόμενης Οδηγίας) και ο «ηλεκτρονικός πλειστηριασμός» (άρθρο 54 της Οδηγίας), και επιχειρείται μία κριτική αποτίμηση αυτών. Τέλος, η διατριβή ολοκληρώνεται με την παράθεση συμπερασμάτων, όπου καταγράφονται, μεταξύ άλλων, οι δυσχέρειες της διοικητικής και υλικοτεχνικής μετάβασης από τις «κλασικές» στις ηλεκτρονικές διαγωνιστικές διαδικασίες, τόσο για τη Δημόσια Διοίκηση που τις διενεργεί όσο και για τους συμμετέχοντες οικονομικούς φορείς. Επίσης, προτείνονται ορισμένες λύσεις για την ορθότερη εφαρμογή και κατά συνέπεια τη μεγιστοποίηση του οφέλους από τη χρήση τους.