هدف این پژوهش، مطالعة انتقال و تجزیة علف‌کش‌ها در خاک تحت سیستم‌های مختلف سم‌ـ آبیاری و سم‌پاشی معمولی بود. بدین منظور، برمید پتاسیم و متری‌بیوزین به چهار روش سم‌پاشی معمولی و بی‌درنگ آبیاری (CS1)، سم‌پاشی معمولی و آبیاری 24 ساعت پس از کاربرد علف‌کش (CS2)، سم‌ـ آبیاری با آبیاری اول (HRB1)، و سم‌ـ آبیاری با آبیاری دوم (HRB2) در خاک استفاده شد. نتایج نشان داد بیشترین مقدار انتقال علف‌کش و برمید و کمترین تجزیة علف‌کش در خاک در روش سم‌ـ آبیاری با آبیاری اول به‌دست می‌آید. در تیمار HRB1 سم‌ـ آبیاری در خاک خشک باعث انتقال سریع برمید و علف‌کش در منافذ باز خاک می‌شود و از تجزیة نوری، شیمیایی، و میکروبی علف‌کش جلوگیری می‌کند. در تیمار CS2 به‌تأخیرانداختن نخستین آبیاری پس از کاربرد علف‌کش باعث پخشیدگی مولکول‌های سم به درون منافذ بین خاک‌دانه‌ای و نیز جذب سطحی آن‌ها بر ذرات آلی و معدنی خاک می‌شود. بنابراین، بخش عمدة علف‌کش آب‌شویی نمی‌شود و به مدت طولانی در سطح خاک باقی می‌ماند. این وضعیت سبب افزایش تجزیة آن، به‌دلیل بیشتربودن مقدار مادة آلی و جمعیت میکروبی و شدت تابش نور خورشید و رطوبت در لایة سطحی، می‌شود.