Αντικείμενο της παρούσας διατριβής είναι η μελέτη των ταφικών πρακτικών του Άργους της Γεωμετρικής εποχής, μιας περιοχής της κοινωνικής δράσης που δεν αντανακλά παθητικά τις κοινωνικές εξελίξεις, αλλά παίρνει μέρος στην κοινωνική διαπραγμάτευση, την ένταξη και τον αποκλεισμό κοινωνικών ομάδων, τη διαμόρφωση ατομικών και συλλογικών ταυτοτήτων και με τον τρόπο αυτό συμβάλει στη διαμόρφωση, αναπαραγωγή, ισχυροποίηση αλλά και αλλαγή της κοινωνικής δομής. Στόχος είναι η κατανόηση της αλλαγής και η ανασύνθεση των κοινωνικών δομών που οδήγησαν στη δημιουργία της πόλης του Άργους, τόσο σε επίπεδο χωροταξικό όσο και ιδεολογικοπολιτικό. Η ανάλυση περιλαμβάνει ένα σύνολο τριακοσίων περίπου τάφων, στην πλειονότητά τους αδημοσίευτων, που έχουν έρθει στο φως από το 1950 ως σήμερα, κυρίως στο πλαίσιο σωστικών ανασκαφών. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα, η εμφάνιση της πόλης του Άργους δεν φαίνεται να εγγράφεται στο χώρο με τη μορφή μιας οικιστικής συνένωσης, ενός «συνοικισμού», αλλά αποτελεί έναν νέο ιδεολογικοπολιτικό σχηματισμό, στον οποίο η συλλογική ταυτότητα θεμελιώθηκε στη συγγένεια, τους προγόνους και τη σύνδεσή τους με τη γη που κατοικούσαν.