توت‌فرنگی یکی از محصولات باغبانی با فسادپذیری زیاد می­باشد که در مرحله حمل و نقل و انبارمانی، حساسیت بسیار زیادی به بیماری­های قارچی دارد. در این تحقیق، اثر اسانس اسطوخودوس و متیل سالیسیلات بر فعالیت قارچ آسپرژیلوس در مرحله پس از برداشت توت‌فرنگی مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با 3 تکرار اجرا شد. فاکتورهای مورد بررسی شامل کاربرد اسانس اسطوخودوس در غلظت‌های صفر، 500 و 1000 میکرولیتر در لیتر حل و متیل سالیسیلات در غلظت‌های صفر، 0/1 و 0/2 میلی‌مولار بود. پس از اعمال تیمارها، میوه­ها با قارچ آسپرژیلوس آلوده‌سازی شده و به انبار با دما 2درجه سانتی‌گراد و رطوبت نسبی 85 درصد منتقل شده و پس از 7، 14 و 21 انبارمانی صفات مختلف آن‌ها مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد گسترش رشد قارچ آسپرژیلوس و بروز بیماری در میوه­های تیمار شده با 0/2 میلی‌مولار متیل سالیسیلات و 1000 میکرولیتر در لیتر اسانس اسطوخودوس به‌ترتیب 39 و 63 درصد کمتر از میوه­های شاهد بود. با افزایش دوره انبارداری، درصد میوه‌های آلوده افزایش یافت. میوه­های تیمار شده با 500 میکرولیتر در لیتر اسانس و 0/1 میلی‌مولار متیل سالیسیلات، ویتامین ث، مواد جامد محلول و فعالیت آنتی­اکسیدانی بالاتری نسبت به میوه­های شاهد داشتند. لذا متیل سالیسیلات و اسانس اسطوخودوس به‌دلیل داشتن خاصیت قارچ­کشی بالا می­توانند جایگزین قارچ­کش­های شیمیایی در کنترل بیماری­های قارچی توت­فرنگی شده و سبب حفظ کیفیت آن در انبار شوند.