NobleBlocks

Research indexJournal article

سیاست خارجی عملگرایانۀ ایران در قفقاز جنوبی در فضای پسابرجام

یار, بهرامی

21 Mar 2018

NobleIDark:/48914/w1/20260522/18971266DOI10.22059/jcep.2018.227961.449695

Paywalled

The full text is at the publisher

You can read the abstract here, or open it at the publisher.

Read at the publisher

Abstract

ایران در 25 سال گذشته نظاره‏گر رویدادهایی در آسیای مرکزی و قفقاز جنوبی بوده که گاه نقش چندانی در آن‌ها نداشته است. با این همه، به‏دلیل وجود رگه‏هایی از عمل‏گرایی در سیاست خارجی ایران در قبال جمهوری‏های اتحاد شوروی پیشین، تهران توانسته است تاحدودی نقش و جایگاه تاریخی خود را در این مناطق حفظ کند و از منافع آن بهره‏مند شود. پرسشی که پژوهش حاضر در پی یافتن پاسخی برای آن برآمده، این است که سیاست خارجی عمل‏گرایانۀ‏ ایران در قفقاز جنوبی در فضای پسابرجام، چه تأثیری بر فرصت‏ها و تهدیدهای پیش روی تهران در این منطقه خواهد داشت؟ یافته‏های پژوهش نشان می‏دهد که برچیده‌شدن تحریم‏های بین‏المللی علیه ایران و عادی‏سازی روابط این کشور با غرب، تغییر موازنۀ قدرت در قفقاز جنوبی را به‌نفع این کشور به‏دنبال خواهد داشت و چالشی را پیش روی دیگر قدرت‏های منطقه‏ای همچون ترکیه، عربستان، روسیه و اسرائیل قرار خواهد داد. با وجود این، تهران برای بهره‏مندی از مزایای بازگشت به قفقاز جنوبی در فضای پسابرجام، نیازمند سیاست‏گذاری راهبردی مبتنی بر رویکردهای عمل‌گرایانه است. از این‌رو، می‏توان نتیجه گرفت که کارآمد‌‌ترین راه افزایش قدرت و حضور جمهوری اسلامی ایران در منطقه و جهان، به‌کارگرفتن سیاست خارجی عمل‏گرا با ویژگی‏هایی همچون خودداری از تقابل‏گرایی بی‏نتیجه، ایدئولوژی‏زدایی از سیاست خارجی، انعطاف‎پذیری تاکتیکی و ترجیح منافع عینی بر منافع ذهنی در فرایند سیاست‏گذاری خارجی است.

Discussion

Citations

Topics

More

Suggest a correction or report