NobleBlocks

Research indexJournal article

Η απουσία του κατηγορουμένου στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο.

Σαργιώτης

Aristotle University of Thessaloniki1 Jan 2016Open access

NobleIDark:/48914/w1/20260515/DB06A744DOI10.26262/heal.auth.ir.283603

Free to read at the publisher

You can read the abstract here, or the full text at the publisher.

Read at the publisher

Abstract

Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η ερμηνεία του άρθρου 501 Κώδικα Ποινικής Δικονομία;, το οποίο αναφέρεται στη δικονομική μεταχείριση της απουσίας του εκκαλούντος κατηγορουμένου στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Μετά από μια συνοπτική αναφορά στη σημασία της αυτοπρόσωπης εμφάνισης του κατηγορουμένου στο δικαστήριο, κατά τη συζήτηση της ουσίας της εναντίον του κατηγορίας, καθώς και στις προϋποθέσεις για την άσκηση του δικαιώματος εκπροσώπησης από συνήγορο της επιλογής του, επιχειρείται η αναλυτική παρουσίαση των δικονομικών ζητημάτων, που έχουν προκύψει, μέχρι σήμερα, από την πρακτική εφαρμογή του άρθρου 501 ΚΠΔ. Ειδικότερα, γίνεται αναφορά στις προϋποθέσεις για την αναβολή της συζήτησης της υπόθεσης στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο και στη νομολογιακή πορεία που ακολουθεί ο Άρειος Πάγος. Από την τελευταία προκύπτει μια εκ των προτέρων αρνητική προδιάθεση του ανωτάτου ακυρωτικού για τον παρελκυστικό χαρακτήρα των αιτημάτων αναβολής, που υποβάλλονται από την πλευρά των διαδίκων, και ιδίως από τον κατηγορούμενο. Στη συνέχεια της εργασίας, αναλύεται, σε γενικό επίπεδο, η δικονομική μεταχείριση της απουσίας του εκκαλούντος κατηγορουμένου, κατά την έναρξη της συζήτησης της υπόθεσης, στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Ακολούθως, παρουσιάζεται η αλληλεπίδραση της ανυποστήρικτης έφεσης του κατηγορουμένου με άλλους θεσμούς και διατάξεις της Ποινικής Δικονομίας. Έτσι, στην εργασία, τίθεται το ερώτημα αν το επεκτατικό αποτέλεσμα του ενδίκου μέσου της έφεσης εφαρμόζεται και στην περίπτωση που αυτή απορρίπτεται ως ανυποστήρικτη. Στη συνέχεια εξετάζεται η εξαίρεση του κανόνα της απόρριψης της έφεσης ως ανυποστήρικτης. Στο άρθρο 501 παρ. 3 ΚΠΔ ορίζονται οι περιπτώσεις όπου το δικαστήριο υποχρεούται να εκδώσει απόφαση, παρά την απουσία του εκκαλούντος κατηγορουμένου. Το ερώτημα στο οποίο επιχειρείται να δοθεί απάντηση είναι αν η συγκεκριμένη διάταξη μπορεί να εφαρμοσθεί αναλογικά και σε άλλες, μη προβλεπόμενες ρητά, περιπτώσεις, οι οποίες εμφανίζουν ομοιότητα με όσες ρυθμίζονται ήδη από το άρθρο 501 παρ. 3 ΚΠΔ και συγκεκριμένα αν πρέπει να εφαρμόζεται όταν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος εξάλειψης του αξιοποίνου, πέραν των αναφερόμενων στην παραπάνω διάταξη, αλλά και όταν μετά τη δημοσίευση της πρωτόδικης απόφασης τίθεται σε ισχύ ευμενέστερος για τον κατηγορούμενο ποινικός νόμος. Εν συνεχεία, αφού εξεταστεί η σχέση της ανυποστήρικτης έφεσης με την αρχή της μη χειροτέρευσης της θέσης του κατηγορουμένου, θα ερευνηθούν οι συνέπειες από την απουσία του κατηγορουμένου στην μετ’ αναίρεση δίκη. Ένα ακόμη εξεταζόμενο ζήτημα, είναι η δικονομική μεταχείριση της έφεσης του κατηγορουμένου, στην περίπτωση που εκείνος εμφανίστηκε κατά την έναρξη της συζήτησης στο εφετείο αλλά στη μετ’ αναβολή δικάσιμο ήταν απών και δεν εκπροσωπήθηκε από συνήγορο. Το ερώτημα, αν η έφεση πρέπει να απορριφθεί ως ανυποστήρικτη ή αν ο κατηγορούμενος πρέπει να δικαστεί ωσεί παρών, δίχασε για πολλά χρόνια τη νομολογία ώσπου η διαφωνία επιλύθηκε από την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Ένα ακόμη ζήτημα, με ιδιαίτερο θεωρητικό και πρακτικό ενδιαφέρον, αφορά την απόρριψη της έφεσης του κατηγορουμένου ως απαράδεκτης ή ανυποστήρικτης, όταν αυτός απουσιάζει κατά την έναρξη της συζήτησης της υπόθεσης στο εφετείο αλλά ταυτόχρονα η έφεση του δεν είναι τυπικά παραδεκτή. Στην τελευταία ενότητα της εργασίας εκτίθενται οι δυνατότητες, δηλαδή τα ένδικα βοηθήματα και ένδικα μέσα, που έχει ο κατηγορούμενος στη διάθεσή του για την ανατροπή της απόφασης με την οποία απορρίφθηκε η έφεσή του ως ανυποστήρικτη.

Discussion

Topics

More

Suggest a correction or report