Research indexThesis
Αξιολόγηση πρώιμης και ανώτερης οπτικής συμπεριφοράς του φυσιολογικού οφθαλμού μονόφθαλμων ασθενών
Γιαννακοπούλου
1 Feb 2019
NobleIDark:/48914/w1/20260526/62514747DOI10.12681/eadd/45226
Αξιολόγηση πρώιμης και ανώτερης οπτικής συμπεριφοράς του φυσιολογικού οφθαλμού μονόφθαλμων ασθενών
Γιαννακοπούλου · 2019 · Subscription
NobleIDark:/48914/w1/20260526/62514747DOI10.12681/eadd/45226
The full text is at the publisher
You can read the abstract here, or open it at the publisher.
Abstract
Σκοπός: Έχει παρατηρηθεί ότι η αποστέρηση όρασης από τον έναν οφθαλμό οδηγεί σεβελτιωμένη όραση στον εναπομείναντα οφθαλμό. Η παρούσα εργασία διερευνά τηνπρώιμη και ανώτερη συμπεριφορά χαρακτηριστικών της όρασης μονόφθαλμων ασθενώνως αποτέλεσμα της αποστέρησης όρασης στον άλλο οφθαλμό λόγω οφθαλμικής πάθησηςή τραύματος.Μεθοδολογία: Η αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε με ψυχοφυσικές καιηλεκτροφυσιολογικές μεθόδους, με σκοπό να προσομοιώσουμε όσο γίνεται καλύτερα τηλειτουργική όραση σε στην ομάδα ασθενών (με σοβαρή απώλεια όρασης στον έναν τουςοφθαλμό) και στην ομάδα ελέγχου (συμμετέχοντες με φυσιολογική όραση). Πιοσυγκεκριμένα αξιολογήθηκε η ευαισθησία φωτεινής αντίθεσης (μελέτη Α) καθώς και ηανοχή τους στη θόλωση μέσω της καταγραφής οπτικών προκλητών δυναμικών, VEP(μελέτη Β). Ταυτόχρονα, αξιολογήθηκε η διόφθαλμη άθροιση (η βελτίωση της όρασηςδιόφθαλμα σε σχέση με μονόφθαλμα) στους συμμετέχοντες με φυσιολογική όραση.Αποτελέσματα: Στη μελέτη Α βρέθηκε ότι η αποστέρηση της όρασης οδηγεί σε βελτιωμένηεπίδοση στον εναπομείναντα οφθαλμό. Οι δοκιμασίες που πραγματοποιήθηκανκατέδειξαν σημαντικά υψηλότερη ευαισθησία φωτεινής αντίθεσης, κατά 83%, στουςασθενείς σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Η υψηλότερη ευαισθησία ήταν ανεξάρτητη απότη χωρική συχνότητα και παρόμοια σε μέγεθος με εκείνη που βρέθηκε μεταξύ διόφθαλμηςκαι μονόφθαλμης όρασης (διόφθαλμη άθροιση = 70%) στην ομάδα ελέγχου. Στη μελέτη Β ηθόλωση επηρέασε σημαντικά την κορυφή P100 των VEP, αυξάνοντας τον χρόνο εμφάνισήςτης και μειώνοντας το εύρος της. Στους ασθενείς με οπτική αποστέρηση στον ένανοφθαλμό, η επίδραση της θόλωσης στην κορυφή P100 της κυματομορφής των VEP ήτανσχεδόν παρόμοια με τις διόφθαλμες καταγραφές της ομάδας ελέγχου και στατιστικάσημαντικά διαφορετική από τη μονόφθαλμη καταγραφή όσο αφορά το εύρος τηςαπόκρισης P100. Ο χρόνος εμφάνισης της απόκρισης P100 εμφάνισε παρόμοια υπεροχή,αλλά οι διαφορές δεν έφτασαν σε στατιστικά σημαντικό επίπεδο.Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο εναπομείνανταςοφθαλμός υποβοηθάτε με νέες συνδέσεις φλοιικών κυττάρων, αντικαθιστώντας τιςχαμένες προσαγωγούς απολήξεις από τον οφθαλμό που δε συμμετέχει στην αντίληψη τηςόρασης.