Research indexThesis
Εδραίωση της αλήθειας ενός αδικήματος και ηθική καταστολή στο πλαίσιο του ελληνικού ποινικού μηχανισμού κατά την περίοδο της κρίσης
Παπανδρίτσα
1 Jun 2019
NobleIDark:/48914/w1/20261004/54CC2E4DDOI10.12681/eadd/46997
Εδραίωση της αλήθειας ενός αδικήματος και ηθική καταστολή στο πλαίσιο του ελληνικού ποινικού μηχανισμού κατά την περίοδο της κρίσης
Παπανδρίτσα · 2019 · Subscription
NobleIDark:/48914/w1/20261004/54CC2E4DDOI10.12681/eadd/46997
The full text is at the publisher
You can read the abstract here, or open it at the publisher.
Abstract
Τούτη η εργασία αποτελεί μια ενδελεχή έρευνα στις θεωρίες, πρωτίστως, που αφορούν και εκκινούν από τη σκέψη ενός ανθρώπου, ο οποίος αποπειράται να αναλογιστεί τους λόγους που ωθούν ένα υποκείμενο- σωματικό εγώ και σκεπτόμενο ον ταυτοχρόνως- να διαπράξει μια άνομη πράξη, ένα αδίκημα. Έχει οριστεί ως αρχή, συνεπώς, τούτης η αναφορά σε βασικές έννοιες, που εγγίζουν το εν λόγω ζήτημα, όπως η ηθική εν γένει, η ηθική ψυχολογία, διότι με τούτον τον τρόπο θεωρήθηκε πως δύναται αυτή η έρευνα να λογιστεί ως ένα συλλογικό έργο, που αφορά στον εγκλεισμό, στην εδραίωση της αλήθειας των αδικημάτων, στην ηθική καταστολή του ποινικού μηχανισμού την περίοδο της κρίσης, τη μέγιστη δυνατή κατανόηση των αιτιών που δύνανται να «κρύβονται» πίσω από τα αδικήματα, την αλλαγή των ποινών στη χρονική πραγματικότητα, τη γνώμη των ίδιων των υποκειμένων που βίωναν ή βιώνουν ακόμη τον εγκλεισμό, τη γνώμη των Σωφρονιστικών Υπαλλήλων που «λειτουργούν» σε αυτά, τη γνώμη των ανθρώπων που εκπροσωπούν – υπερασπίζονται τα εν λόγω υποκείμενα, τέλος τη δική μας τοποθέτηση. Στις κοινωνίες της κρίσης, όπως τη δεδομένη χρονική στιγμή η ελληνική, είναι κάπως εύλογη η διατύπωση πως τα αδικήματα αυξάνονται, αφού οι δεσμοί και οι σχέσεις, τόσο μεταξύ των μελών όσο και μεταξύ των μερών της ψυχής ενός υποκειμένου, διαρρηγνύονται. Η «ανάγκη» ωθεί πολύ περισσότερο πια τους αδικούντες στη διάπραξη οιουδήποτε αδικήματος. Σε κάθε περίπτωση, όπως μας αποδεικνύει και ο μύθος του Γύγη κανένας άνθρωπος δεν είναι δίκαιος με τη θέλησή του, παρά μόνον εξαιτίας της αναγκαστικής υπακοής του στους νόμους και λόγω του φόβου της ποινής και της τιμωρίας. Συνεπώς, η μελέτη όλων των συσχετιζόμενων μερών και εννοιών με τα αδικήματα, την εδραίωση της αλήθειας αυτών, την απονομή της δικαιοσύνης, τις ποινές και τον εξανθρωπισμό εντέλει της φυλακής –ως την κυρίαρχη μορφή επιβολής μιας ποινής- υπήρξε το μείζον ζήτημα όλης αυτής της πορείας. Σαν μια μικρογραφία της κοινωνίας, η ειρκτή, διαθέτει όλους τους τύπους ανθρώπου που έχει ή είχε εκεί έξω. Οι συμπεριφορές τους ομοιάζουν με τις δικές μας. Μήπως, εντούτοις, μια κοινωνία και δη η ελληνική, όπου γεννήθηκε η δημοκρατία, οφείλει να βρει καλύτερα τρόπους μείωσης των φαινομένων της εγκληματικότητας πρωτίστως και ακολούθως τρόπους επιβολής σωφρονιστικών ποινών;