یکی از مسائل چالشی در مباحث خداشناسی، مبحث وجود شناسی صفات الهی است. در بحث وجود شناسی صفات الهی از کیفیت رابطه ذات الهی با صفات سخن گفته می شود. اشاعره در این بحث، قائل به زیادت صفات بر ذات الهی هستند. یکی از ادله مهم اشاعره در این بحث، قیاس غایب بر شاهد است. در قیاس غایب بر شاهد، حکم صفات در شاهد، یعنی انسان، به غایب، یعنی خدای متعال نسبت داده می شود. این قیاس، با وجود این که نوعی قیاس فقهی یا تمثیل منطقی است، از آن جا که در آن، جهت مشابهت یا جامع، علت تامه برای ثبوت حکم در اصل می باشد، دارای اعتبار است. در مقابل، از سوی مخالفین اشاعره نقدهایی بر این قیاس وارد شده است که البته بیشتر آن ها به گونه ای دارای نقص می باشند. ما در این نوشتار در صدد تقریر این قیاس و بررسی نقدهای وارد بر آن شدیم و در نهایت به این نتیجه رسیدیم که کارکرد این قیاس، صرفا اثبات وجود مبدا اوصاف الهی است و لذا توانایی تبیین کیفیت رابطه این مبادی با ذات الهی را ندارد و از همین رو، اگر برای اثبات نظریه زیادت به کار رود، اعم از مدعا خواهد بود