شهروندان در بیشتر شهرهای کشور، دسترسی منصفانه‌ای به خدمات و امکانات شهری ندارند که این امر موجب ناعدالتی و دسترسی نابرابر شده است. بر همین مبنا، هدف پژوهش حاضر، سنجش خوشه‌ای شدن خدمات و امکانات در کلان‌شهر اصفهان و رابطه آن با جدایی‌گزینی فضایی می‌باشد. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و روش آن، توصیفی-تحلیلی است. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از شاخص نزدیک‌ترین همسایه، مدل جتیس-اورد و آمارۀ T استفاده گردید. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد نمرۀ Z نحوۀ دسترسی به خدمات اضطراری برابر 34/1- می‌باشد، که این امر نشان‌دهندۀ توزیع تصادفی این خدمات در سطح شهر اصفهان می‌باشد. همچنین نمرۀ Z دسترسی شهروندان به مراکز بهداشتی و درمانی، دسترسی به خدمات شهری، مراکز سفر و مراکز فرهنگی و مذهبی، به ترتیب برابر با 28/32-، 46/33-، 66/9- ، 63/15- می‌باشد‌. بنابراین، توزیع فضایی این خدمات در سطح شهر اصفهان در سطح 95 % خوشه‌ای می‌باشد. بر اساس نتایج تحلیل Hotspot، از لحاظ مراکز بهداشتی و درمانی، محله‌های دارای ارزش‌های بالاتر از میانگین در مرکز و محله‌های دارای ارزش پایین‌تر از میانگین در جنوب و جنوب غرب و شمال شهر اصفهان قرار گرفته‌اند. از نظر خدمات شهری، محله‌های دارای ارزش‌های بالاتر از میانگین در مرکز و محله‌های دارای ارزش پایین‌تر از میانگین در شرق شهر اصفهان قرار گرفته‌اند. از لحاظ مراکز سفر، محله‌های دارای ارزش‌های بالاتر از میانگین در مرکز و محله‌های دارای ارزش پایین‌تر از میانگین در شمال غربی شهر اصفهان قرار گرفته‌اند. از لحاظ، مراکز فرهنگی و مذهبی، محله‌های دارای ارزش‌های بالاتر از میانگین در مرکز و محله‌های دارای ارزش پایین‌تر از میانگین در جنوب غربی شهر اصفهان قرار گرفته‌اند. با توجه به میزان آمارهT (99/11) و سطح معناداری و مقایسۀ آن با 05/0، دسترسی ناعادلانه به خدمات و امکانات در کلان شهر اصفهان موجب جدایی‌گزینی مکانی محله های شهری شده است. این موضوع با مقدار متوسط=9/3 تائید می‌شود.