یکی از نگرانی های شدید خانواده ها، انتخاب مسیر شغلی و هدایت تحصیلی فرزندان نوجوان است. پژوهشهای\nفراوانی به بررسی تحول شغلی در گروههای گوناگون پرداخته اند، ولی پژوهشی که به مدلیابی تحول شغلی در\nنوجوانان پرداخته باشد، تاکنون انجام نشده است. پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل علی از رابطه میان چشم انداز\nزمان آینده و خودنظم جویی بلندمدت بر تحول شغلی با توجه به نقش واسطه ای نگرش به مدرسه در فرزندان \nنوجوان خانواده های شهر سنندج انجام شد. روش پژوهش، همبستگی از نوع مدلسازی معادلات ساختاری بود. از\nمیان جامعه دانش آموزان نوجوان مقطع متوسطه اول شهر سنندج تعداد 284 نفر به روش نمونه گیری تصادفی\nطبقه ای نسبی انتخاب و به ابزارهای خودگزارشی چشم انداز زمان آینده Shell & Husman) 2008 ،(خودنظم جویی \nنوجوانان Moilanen & Castillo, Dias( ,2014 ،)نسخه تجدیدنظر شده مقیاس ارزیابی نگرش به مدرسه\nSiegle & McCoach( 2003 )و نسخه استرالیایی سیاهۀ کوتاه تحول شغلی Patton & Creed( 2004 )پاسخ\nدادند. تحلیل دادهها با روش مدلسازی معادلات ساختاری به وسیله نرم افزار AMOS و SPSS انجام گرفت. یافته های\nاین پژوهش نشان داد که تحول شغلی با اطلاع از تراز چشم انداز زمان آینده و نگرش به مدرسه پیشبینی شد؛\nخودنظم جویی بر نگرش به مدرسه و تحول شغلی به طور مستقیم تأثیری نداشتند؛ نگرش به مدرسه تأثیر علی و\nمستقیمی بر تحول شغلی نداشت. همچنین چشم انداز زمان و خودنظم جویی با میانجیگری نگرش به مدرسه اثر \nغیرمستقیم بر تحول شغلی نداشت. یافته های این پژوهش مؤید تأثیر معنی دار چشمانداز زمان آینده بر تحول\n.شغلی فرزندان نوجوان خانواده های شهر سنندج است