NobleBlocks

Research indexJournal article

امکان سنجی تعارض اسناد رسمی با عادی از حیث توان اثبات اسناد عادی

اینالو, رمضانی, زارع and 1 other

فصلنامه‌ جامعه شناسی سیاسی ایران20 Jan 2021

NobleIDark:/48914/w1/20260515/045A3B76DOI10.30510/psi.2021.275145.1575

Paywalled

The full text is at the publisher

You can read the abstract here, or open it at the publisher.

Read at the publisher

Abstract

با پیگیری تحولاتی که در ماهیت مالکیت اموال غیر منقول در ماده 22 قانون ثبت از دوره تصویب آن در سال 1310 تا تغییراتی که در مفاد آن در سالهای 1333، 1351 و نهایتا در سال 1395 توسط شورای نگهبان رخ داد، نشان از رویه ای در قانونگذار است که مصالح منطقی و قانونی غیر قابل انعطاف را با مصالح و شرایط جامعه انطباق می دهد. با بررسی نظام مالکیت اموال غیر منقول در سایر کشورها این نکته حائز اهمیت است که در بسیاری از کشورها نظام مالکیت بر اساس سبقۀ بومی آنها درباره مالکیت و سیر تاریخی آن مدون شده است. مهمترین تمایز میان نگرش های مالکیت، اصیل دانستن ثبت مال غیر منقول (نظام ایجادی) یا اصیل دانستن مالک (نظام تأییدی) در موقع معامله است. با این اوصاف اکثر تحقیقاتی که توسط حقوقدانان ایرانی در رابطه با ماده 22 قانون ثبت وجود دارد، صرفا به امکان سنجی منطقی و قانونی آن می پردازد که بر اساس آن تعارضات کمتری از آن پدید آمده و بار محاکم قضایی در این زمینه کمتر و تفسیر در این زمینه به حداقل برسد. در این تحقیق سعی شده است که با تأکید بر آنچه واقعیت امر درباره شیوع اسناد عادی در پذیرش مالکیت مال غیر منقول است، امکان سنجی تعارض این اسناد با اسناد رسمی مورد مداقه قرار گیرد و در نهایت پیشنهادی درباره حیث اثبات اسناد عادی برای مالکیت؛ و نه صرفا تحویل آن به ادله ای برای دعاوی ای غیر از تعارض با سند رسمی ارائه دهد.

Discussion

Topics

More

Suggest a correction or report