Η παρούσα διατριβή ερευνά όψεις της πολυσημίας των λογοτεχνικών μαρτυριών που προέρχονται από διωκόμενους συγγραφείς στην Κομμουνιστική Αλβανία από το δικτατορικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα και του Ραμίζ Αλία, κατά την περίοδο 1944-1991. Η μελέτη επιχειρεί να αναδείξει μεθοδολογικά και να θεωρητικοποιήσει σε ένα σαφές επιστημονικό πλαίσιο την ειδολογική ανάδυση του όρου «λογοτεχνία των διωκομένων» της Κομμουνιστικής Αλβανίας. Η τραυματική εμπειρία του εγκλεισμού σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας και η αφηγηματική της αναπαράσταση αποτελούν την θεματική ορίζουσα της εν λόγω λογοτεχνικής μαρτυρίας. Η ερευνητική πορεία που ακολουθείται θέτει στο κέντρο των θεματικών της προθέσεων τη φύση και το βάθος της διαλεκτικής ανάμεσα στην εν γένει ευρωπαϊκή στρατοπεδική λογοτεχνία και τις αντίστοιχες λογοτεχνικές μαρτυρίες όσων διώχθηκαν από το δικτατορικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα, καθώς επίσης την περιπέτεια της Γραφής υπό συνθήκες έσχατης καταπίεσης.