Η παρούσα διατριβή αφορά στην σύνθεση έργων μέσω της εξερεύνησης των μορφοπλαστικών δυνατοτήτων του ηχητικού υλικού επιλεγμένων φυσικών οργάνων. Κατά την σύνθεση των έργων αυτών χρησιμοποιούνται αποκλειστικά οργανικοί ήχοι και γίνεται χρήση διαδικασιών ηλεκτρονικής ψηφιακής αναπαραγωγής και επεξεργασίας του ακουστικού σήματος υπό το πρίσμα των σχέσεων μεταξύ αρμονικών και μη αρμονικών φασμάτων. Η ανάλυση και η συχνοτική μελέτη των φασματικών χαρακτηριστικών του αρχικού αυτού υλικού οδήγησε στην διερεύνηση τρόπων μετάβασης από αρμονικό ήχο σε θόρυβο και αντίστροφα. Έτσι, κύριο χαρακτηριστικό της διατριβής, είναι η λογική της συμπόρευσης σύγχρονων μη συμβατικών τεχνικών εκτέλεσης που παράγουν μεικτές αρμονικές υφές στο φλάουτο, το τρομπόνι, τα έγχορδα, το πιάνο, τα κρουστά και την κιθάρα, με τα μέσα και τις τεχνικές που παρέχει η μουσική τεχνολογία. Το ερευνητικό πεδίο αφορά ηχογραφήσεις τεχνικών που παράγονται με φυσικά όργανα με μεικτά αρμονικά φάσματα και μεταβαλλόμενα ποσοστά αρμονικότητας.