Σκοπός της διατριβής ήταν να διερευνηθεί συνολικά ο ρόλος της εκκλησίας της Ρώμης στα τεκταινόμενα των Οικουμενικών Συνόδων. Στο πρώτο και εισαγωγικό μέρος ασχοληθήκαμε με τη θέση της εκκλησίας της Ρώμης και του επισκόπου της στην πρώιμη χριστιανική κοινότητα. Εξετάσαμε τη σχέση πάπα και συνοδικού θεσμού, τον ρόλο της ρωμαϊκής εκκλησίας στις πριν τη Νίκαια Συνόδους, τις αρμοδιότητες των παπικών τοποτηρητών στις εργασίες των Συνόδων και τον Στ΄ κανόνα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου ως επιβεβαίωση των «αρχαίων εθών» και ρυθμιστή της δικαιοδοσίας της εκκλησίας της Ρώμης. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας μας επιχειρήσαμε την αποσαφήνιση της δικαιοδοσίας ή επιρροής της εκκλησίας της Ρώμης στις ευρύτερες περιοχές και παρουσιάσαμε το σύνολο των επιστημονικών απόψεων. Οριοθετήσαμε την έκταση του δυτικού τμήματος της αυτοκρατορίας -αφού τα εκκλησιαστικά όρια ακολουθούν τα πολιτικά- και στη συνέχεια διερευνήσαμε τις σχέσεις της εκκλησίας της Ρώμης και των επισκόπων της με τις εκκλησίες της Ιταλίας, του Ιλλυρικού (δυτικού και ανατολικού), Γαλλίας, Ισπανίας, Βρετανίας, Β.Αφρικής καθώς επίσης με το εξαρχάτο της Ραβέννας. Στο τρίτο και βασικότερο μέρος της διατριβής παρουσιάσαμε μέσα από τις πηγές (πρακτικά Οικουμενικών Συνόδων, ιστορικούς και πατέρες της εποχής τους) τον συνολικό ρόλο της εκκλησίας της Ρώμης στην προετοιμασία, στη σύγκληση, στις εργασίες και στην αποδοχή ή μη των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων. Πιο συγκεκριμένα, παραθέσαμε τη στάση και τις δράσεις -θεολογία, επιστολογραφία, ενέργειες σύγκλησης και υποστήριξης Συνόδων- όλων των Ρωμαίων προκαθημένων. Ερευνήσαμε τον ρόλο των εκπροσώπων του επισκόπου Ρώμης σε όλες τις συνεδριάσεις όλων των Οικουμενικών Συνόδων με λεπτομέρεια και εξηγάγαμε ασφαλή συμπεράσματα. Τέλος, ελέγξαμε την παρουσία και αξιολογήσαμε την προσφορά των κληρικών (επισκόπων, πρεσβυτέρων, διακόνων και μοναχών) της δικαιοδοσίας ή επιρροής της εκκλησίας της Ρώμης στις συνεδριάσεις των Οικουμενικών Συνόδων. Συμπερασματικά, με την εργασία μας αυτή παρουσιάζουμε την κοινή πορεία ανατολής και δύσης κατά την περίοδο των Οικουμενικών Συνόδων, με τις συγκλήσεις, τις αντιπαλότητες και τις αντιπαραθέσεις, και την προτείνουμε ως υπόδειγμα μιας νέας πορείας συνεννόησης και καταλλαγής.