การกระทำความผิดทางเพศกรณีบังคับให้มีการร่วมเพศทางเวจมรรคและทางปากนั้น ตามประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2499 (ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม 2530) มิได้มีบทบัญญัติลงโทษการกระทำดังกล่าวไว้โดยเฉพาะ ดังนั้นหากเกิดการกระทำความผิดดังกล่าวก็เป็นความผิดฐานกระทำอนาจารตามมาตรา 278,279 และทำร้ายร่างกายตามมาตรา 295 เท่านั้น ซึ่งบทลงโทษดังกล่าวยังไม่เหมาะสมกับการกระทำความผิดดังกล่าว เนื่องจากลักษณะการกระทำและความรุนแรงแตกต่างจากการกระทำความผิดฐานอนาจารมาก การวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาวิเคราะห์ถึงปัญหาข้อกฎหมายทั้งในอดีตและปัจจุบันของประเทศไทย รวมถึงกฎหมายในต่างประเทศ เพื่อหาแนวทางที่เหมาะสมในการลงโทษการลงโทษผู้กระทำความผิดทางเพศกรณีบังคับให้มีการร่วมเพศทางเวจมรรคและทางปากให้เหมาะสมกับลักษณะการกระทำ และสภาพสังคมในปัจจุบัน ผลของการวิจัยพบว่า ในปัจจุบันนี้พบการกระทำทางเพศกรณีบังคับให้มีการร่วมเพศทางเวจมรรคและทางปากมากขึ้นปรากฏเป็นคดีและข่าวตามหนังสือพิมพ์ และผู้กระทำความผิดดังกล่าวถูกลงโทษเป็นความผิดฐานกระทำอนาจารซึ่งเป็นการกระทำทางเพศที่ไม่สมควรเท่านั้น เช่น กอด จูบ จับหน้าอกฯ เมื่อพิจารณาแล้วจะเห็นได้ว่าการกระทำอนาจารมากโดยผู้ถูกกระทำได้รับผลกระทบกระเทือนทางด้านจิตใจเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ยังมีโอกาสเป็นโรคทางเพศสัมพันธ์ และได้รับบาดแผลจากการกระทำดังกล่าว ดังนั้นเพื่อเป็นการแก้ไขปัญหาดังกล่าวจึงได้เสนอแนะให้มีบทบัญญัติลงโทษการกระทำความผิดทางเพศกรณีบังคับให้มีการร่วมเพศทางเวจมรรคและทางปากไว้โดยเฉพาะแยกเป็นอีกมาตราหนึ่งจากความผิดฐานกระทำอนาจาร