การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะภูมิหลังทางเศรษฐกิจ สังคม และแบบแผนการเจริญพันธ์ กับแบบแผนการทำงานตั้งแต่ช่วงก่อนแต่งงานจนถึงปัจจุบันของสตรีในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 803 ราย เป็นสตรีที่สมรสครั้งเดียว กำลังอยู่กินกับสามี และมีบุตร โดยคัดเลือกตัวอย่างมาจากโครงการวิจัยการทำงานของสตรีกับความต้องการผู้ดูแลเด็กก่อนวัยเข้าโรงเรียนอนุบาลในเขตกรุงเทพมหานคร ของสถาบันประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่ดำเนินการในปี พ.ศ. 2532-2533 ผลการศึกษาพบว่า สตรีส่วนใหญ่ทำงานเป็นบางช่วง คือ เริ่มทำก่อนแต่งงาน และจะหยุดหลังจากแต่งงานและมีบุตร กลุ่มรองลงมาคือ ผู้ที่ทำงาต่อเนื่องและผู้ที่ไม่ทำงานเลย สตรีที่ประกอบอาชีพวิชาชีพ และมีการศึกษาสูง จะทำงานต่อเนื่องในสัดส่วนที่สูงกว่าสตรีที่ประกอบอาชีพอื่น และมีการศึกษาต่ำกว่า รวมทั้งจะมีการเปลี่ยนงานน้อย ขณะที่สตรีบางส่วนที่ประกอบอาชีพที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการผลิตเปลี่ยนไปประกอบอาชีพอื่น โดยเฉพาะอาชีพค้าขาย เมื่อวิเคราะห์แบบแผนการทำงานของของสตรีกับตัวแปรต่างๆ พบว่า อาชีพ ระดับการศึกษา และรายได้ของสามี ระยะเวลาการทำงานของสตรี จำนวนบุตรที่มีชีวิต ระยะเวลาหยุดงานหลังคลอดบุตรโดยเฉลี่ย และผู้ดูแลบุตรส่วนใหญ่ มีความสัมพันธ์กับแบบแผนการทำงานของสตรีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับต่ำกว่า .05 แต่เมื่อใช้รายได้ ระดับการศึกษาและอาชีพของสามี ระดับการศึกษาและอาชีพของสตรี และจำนวนบุตรที่มีชีวิต เป็นตัวแปรควบคุม พบว่ามีความสัมพันธ์กับแบบแผนการทำงานของสตรีดังนี้ อาชีพของสามีมีผลเฉพาะในกลุ่มที่สามีมีรายได้สูง รายได้ของสามีมีผลต่อเมื่อสามีมีการศึกษาต่ำกว่าระดับมัธยมศึกษา แต่ความสัมพันธ์ดังกล่าวเปลี่ยนไป เมื่อนำอาชีพของสตรีเข้ามาพิจารณาด้วย ตัวแปรระยะเวลาการทำงานของสตรีพบว่า มีความสัมพันธ์ในทุกกลุ่มการศึกษา และทุกกลุ่มอาชีพ ระดับการศึกษาของสามีมีความสัมพันธ์เฉพาะในกลุ่มที่สามีไม่ได้ประกอบอาชีพเท่านั้น จำนวนบุตรที่มีชีวิตมีความสัมพันธ์ต่อเมื่อสามีมีรายได้ปานกลาง รายได้สูง กับกลุ่มสตรีที่ประกอบอาชีพเกี่ยวกับการค้า ขณะที่การหยุดงานหลังคลอดบุตรโดยเฉลี่ยมีความสัมพันธ์ เฉพาะในกลุ่มสตรีที่สามีมีรายได้ต่ำ ปานกลาง กับกลุ่มสตรีที่ประกอบอาชีพเกี่ยวกับการค้า และไม่ได้ประกอบอาชีพ สำหรับผู้ดูแลบุตรส่วนใหญ่นั้นมีความสัมพันธ์กับแบบแผนการทำงานของสตรีเกือบทุกกรณียกเว้นกรณีที่สตรีไม่ได้ประกอบอาชีพ ส่วนระยะเวลาที่สตรีอาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร และระยะห่างการมีบุตรโดยเฉลี่ยไม่มีผลต่อแบบแผนการทำงานของสตรีเลย ผลการวิเคราะห์ด้วยวิธีจำแนกพหุพบว่า ตัวแปรต่อไปนี้คือ อาชีพ ระยะเวลาการทำงานและระดับการศึกษาของสตรี ผู้ดูแลบุตรส่วนใหญ่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ จำนวนบุตรที่มีชีวิต เป็นตัวแปรที่จะส่งผลให้การทำงานของสตรีมีความต่อเนื่องหรือไม่ต่อเนื่องได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ