การวิจัยนี้วัตถุประสงค์ที่จะศึกษารูปแบบการขนส่งทางอากาศภายในประเทศ โดย พิจารณาปริมาณการเดินทางไปช่วงระหว่าง 2518-2528 รวมทั้งปัจจัยความสัมพันธ์กับปริมาณ การเดินทาง และศึกษาถึงบทบาทของภาครัฐบาลในการพัฒนาการขนส่งทางอากาศ โดยเน้นถึง ผลกระทบของการพัฒนาท่าอากาศยานต่อผลผลิตและการจ้างงานของประเทศ ด้วยวิธีการวิเคราะห์ปัจจัยการผลิตและผลผลิตและทฤษฏีพื้นฐานทางเศรษฐศาสตร์ประกอบกับแบบจำลอง กราวิฑัต (Gravity Model) ผลการวิจัยพบว่า ลักษณะของการกระจายการเดินทางทางอากาศภายในประเทศในแต่ละท่าอากาศยานและเส้นทางบินเป็นไปอย่างไม่เท่าเทียมกันโดยส่วนใหญ่มีการกระจุกตัวอยู่ในเส้นทางบินที่เชื่อมโยงระหว่างท่าอากาศยานที่เป็นเป็นศูนย์กลางการเดินทางทางอากาศภายในประเทศ และการเดินทางในเส้นทางบินลักษณะนี้มีการผันแปรน้อยกว่าในเส้นทางบินที่มีปริมาณการเดินทางน้อย จากการศึกษาพบว่าค่าผลิตภัณฑ์ประชาชาติรายจังหวัดต่อคน และจำนวนประชากรเป็นปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับปริมาณการเดินทางทางอากาศในประเทศโดยมีค่าความยืดหยุ่นต่อปริมาณการเดินทางเป็นบวก และในส่วนของการศึกษาการพัฒนาท่าอากาศ ยานให้บริการการขนส่งทางอากาศภายในประเทศ ปรากฏว่าลักษณะของการกระจายการพัฒนาอยู่ในวงจำกัด เนื่องจากความจำกัดของงบประมาณประกอบกับลักษณะของพื้นฐานของการขนส่งทางอากาศที่มีต้นทุนสูง อย่างไรก็ตามผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการพัฒนาท่าอากาศยานนี้ได้ก่อให้เกิดผลผลิตและการจ้างงานของประเทศเพิ่มขึ้นมากพอควร