O κινηματογράφος και η κινηματογραφοθεραπεία μπορούν να ενισχύσουν σημαντικά τη μαθησιακή διαδικασία και να μεταμορφώσουν τα εκπαιδευτικά περιβάλλοντα σε χώρους που προάγουν την ενσυναίσθηση, τον αυτοαναστοχασμό, τη συμπόνια, τον αλτρουισμό και τον επαγγελματισμό. Η χρήση κινηματογραφικών ταινιών και της κινηματογραφοθεραπείας, ειδικότερα στο πλαίσιο μιας εκπαιδευτικής ομάδας εκπαιδευτικών, μπορεί να διευκολύνει, αλλά και να προωθήσει την αλλαγή και τον μετασχηματισμό τους σε επίπεδο νοητικό, συναισθηματικό και συμπεριφορικό, και, ταυτόχρονα, σε προσωπικό, επαγγελματικό και κοινωνικό. Οι ταινίες, επίσης, φαίνεται πως βοηθούν τους φοιτητές να κατανοήσουν ηθικά ζητήματα, να αναπτύξουν κριτική σκέψη, κοινωνικές δεξιότητες και να ενισχύσουν την ηθική σκέψη. Συγχρόνως, οι ταινίες μπορούν να είναι ευχάριστες, συναρπαστικές και ενδυναμωτικές. Μέσα από την παρακολούθηση ταινιών μπορούμε να βιώνουμε ευχαρίστηση, εστιασμένη προσοχή και συγκέντρωση, να εμπνεόμαστε, να ανακαλύπτουμε νέες γνώσεις για τον εαυτό μας, τους άλλους και την ανθρώπινη κατάσταση. Το παρόν άρθρο πραγματεύεται τη χρήση του κινηματογράφου και της κινηματογραφοθεραπείας στο πλαίσιο του μαθήματος «Η εκπαίδευση στον κινηματογράφο» του Παιδαγωγικού Τμήματος Προσχολικής Εκπαίδευσης (ΠΤΠΕ) του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.