บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัยเรื่อง โครงการสร้างสรรค์ทางทัศนศิลป์ชุด “ขอบฟ้าเดียวกัน” (Continued Horizon) มีวัตถุประสงค์เพื่อตั้งคำถามกับข้อจำกัดในเรื่องการรับรู้ของมนุษย์ที่ส่งผลต่อการทำความเข้าใจปรากฏการณ์ต่าง ๆ ผ่านกระบวนการทางศิลปะ โดยนำเสนอผ่านรูปแบบการติดตั้งภาพเคลื่อนไหวที่ปรับเปลี่ยนตามพื้นที่ ในความหมายของหน้าที่ของงานศิลปะ ที่ทำหน้าที่เป็นเครื่องมือในการแสดงออกและสื่อสาร เพื่อทำความเข้าใจในความหมายและสัมพันธภาพของความเป็นมนุษย์ที่มีความแตกต่างกันในสังคมร่วมสมัย จากปรากฏการณ์การเปลี่ยนแปลงในสังคมไทยช่วงทศวรรษที่ผ่านมา ทำาให้ผู้วิจัยตั้งคำาถามกับเรื่องขอบเขตของการรับรู้และการตีความปรากฏการณ์ต่าง ๆ ในสังคมไทย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการให้คุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม กฎเกณฑ์ทางสังคม และการแสดงออกทางการเมืองในมิติต่าง ๆ ผ่านประสบการณ์ทางศิลปะของทั้งศิลปินและผู้ชม ผู้วิจัยใช้แนวคิดทางปรัชญาและกระบวนการทางศิลปะ เพื่อเป็นเครื่องมือไปสู่การหาคำาตอบและความหมายดังกล่าว โดยใช้การแสดงออกทางศิลปะในรูปแบบทัศนศิลป์ (visual art) อย่าง ศิลปะการจัดวาง (installation art) และวิดีโอ อาร์ต (video art) นำเสนอผ่านการแสดงผลแบบจอแอลอีดี(LED) และเครื่องปรับสัดส่วนภาพ นอกจากการตั้งคำถามกับเรื่องขอบเขตของการรับรู้ ผู้วิจัยยังให้ความหมายกับ “ความทรงจำา” ที่ไม่ใช่แค่การทำงานของสมอง แต่เป็นการก่อตัวของเรื่องเล่าผ่านการให้ความหมายเชิงสังคม ที่ล้วนส่งผลต่อการตีความปรากฏการณ์ต่าง ๆ ในสังคมไทย จากบทสรุปและการวิเคราะห์ผลงานสร้างสรรค์ทางทัศนศิลป์ชุด “ขอบฟ้าเดียวกัน”พบว่าเป็นไปตามวัตถุประสงค์ทั้งเรื่องเนื้อหา รูปแบบและเทคนิค การติดตั้งผลงานสร้างสรรค์ที่ส่งผลต่อการรับรู้ แสงในพื้นที่นิทรรศการ และการตีความที่นำไปสู่ความเข้าใจผ่านประสบการณ์ทางสุนทรียะของผู้ชม แต่ถึงอย่างไรก็ตาม การทำความเข้าใจความหมายและขอบฟ้าในงานศิลปะไม่จำาเป็นต้องเห็นพ้อง แต่เป็นการยืดขยายขอบฟ้าให้ออกจากข้อจำกัดของการรับรู้ เป็นความเข้าใจในความหมายของการแบ่งปัน และได้เรียนรู้ขอบฟ้าอื่น เป็นการตรวจสอบอคติและทำความเข้าใจขอบฟ้าของตัวเองมากขึ้น