Research indexJournal article
เสนใยในงานสรางสรรคศลปกรรม
สุทิน
Silpa Bhirasri (Journal of fine arts)27 Jun 2018Open access
NobleIDark:/48914/w1/20260526/DE291F35DOI10.69598/sbjfa130937
เสนใยในงานสรางสรรคศลปกรรม
สุทิน · Silpa Bhirasri (Journal of fine arts) · 2018
NobleIDark:/48914/w1/20260526/DE291F35DOI10.69598/sbjfa130937
Abstract
มนุษย์สร้างเส้นใยเพื่อการใช้สอยมาแต่โบราณ โดยการใช้เส้นใยธรรมชาติจากพืชพันธ์ุ ขนสัตว์ จนเกิดความก้าวหน้าของเทคโนโลยีจึงได้ผลิตเส้นใยสังเคราะห์ที่มีความทนทานและมีกระบวนการผลิตที่รวดเร็วขึ้น แต่ไม่ว่าเป็นเส้นใยของพืชพันธุ์หรือเส้นใยสังเคราะห์ก็ล้วนมีจุดประสงค์เดียวกันคือเพื่อตอบสนองการใช้สอยของมนุษย์นานัปการ ดังนั้นเส้นใยจึงมีความเป็นมา มีการปรับเปลี่ยนไปตามความเป็นอยู่ ความเจริญรุ่งเรืองทางเทคโนโลยี และพัฒนาไปตามสภาพความคิด ความเชื่อ สภาพความต้องการของสังคมมนุษย์จากอดีตจวบปัจจุบัน จากที่กล่าวมาได้มีกลุ่มไฟเบอร์ อาร์ต (Fiber Art) ได้นำาเส้นใยจากธรรมชาติและใยสังเคราะห์อาศัยกระบวนการแบบงานช่างฝีมือธรรมดา มาเปลี่ยนมุมมองการแสดงออก ปรับวิธีคิด และแสดงความเพียรด้วยการถักทออย่างมีพลัง ซึ่งศิลปินแต่ละคนมีการนำเส้นใยมาสร้างสรรค์ตามมโนคติเฉพาะตน เช่นสะท้อนความประทับใจในวิถีชีวิตอันสุขสงบของชนบท บางสื่อแสดงถึงความรักอันบริสุทธิ์ของแม่เพื่ออุทิศชีวิตแก่ลูกที่เป็นออทิสติก และเส้นใยสีแดงเพื่อแสดงสายใยแห่งความทรงจำของมวลมนุษยชาติ หรือแสดงสภาวะแห่งสังขารที่เป็นอนิจจัง เป็นต้นซึ่งทั้งหมดล้วนนำเส้นใยธรรมดามายกระดับให้เป็นงานสร้างสรรค์ชั้นสูงเพื่อมุ่งหวังสะท้อนสังคม แสดงทัศนคติเพื่อสร้างสรรค์โลกให้งดงาม เฉกเช่นเส้นใยเล็กๆ แห่งพลโลกที่ถักทอสร้างให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันนั่นเอง