Η παρούσα εργασία αναφέρεται στον Ιμπεριαλισμό της Ιαπωνίας, και πιο συγκεκριμένα στον τρόπο που αυτός εκφράστηκε στην αποικιακή της πολιτική κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, και μέχρι την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου στην ουσία ο Ιμπεριαλισμός αυτός, όσον αφορά την επεκτατική του μορφή τουλάχιστον, τερματίστηκε. Στην ουσία εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο κατά την λεγόμενη «Εποχή των Αυτοκρατοριών», το «άνοιγμα» της Ιαπωνίας προς την Δύση την οδήγησε σε ένα επεκτατικό μοντέλο που παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες αλλά και διαφορές με την Δύση, συνδυάζοντας στοιχεία εδαφικής επέκτασης όπως οι παραδοσιακές αυτοκρατορίες αλλά και οικονομική επέκταση όπως οι αποικιοκρατικές. Προκειμένου να γίνει αυτή η εξέταση, γίνεται λεπτομερής αναφορά στις δύο βασικότερες και μεγαλύτερες αποικίες της Ιαπωνίας σε αυτήν την περίοδο: αυτή της Κορέας και αυτή της Μαντζουρίας. Αρχικά γίνεται μια σύνοψη της Ιστορίας της Ιαπωνίας από τον 16ο μέχρι τον 19ο αιώνα, προκειμένου να εξηγηθούν οι παράγοντες, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, που οδήγησαν την Ιαπωνία στην διαμόρφωση αυτής της Ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Στην συνέχεια, έχοντας ως βάση εκτενή βιβλιογραφία, ελληνική και ξενόγλωσση, αναλύεται ο τρόπος με τον οποίο οι αποικίες αυτές αποκτήθηκαν, οργανώθηκαν, και διοικήθηκαν από τους Ιάπωνες, με έμφαση στις ομοιότητες και τις διαφορές των μεθόδων και των πρακτικών που εφαρμόστηκαν στη κάθε μία. Τέλος, μετά από μία σύνοψη των παραπάνω και παράθεση γενικότερων συμπερασμάτων, δίνονται κάποια παραρτήματα όπου εξηγούνται κάποιες επιλογές μεθόδων που η εργασία αυτή ακολούθησε, καθώς και κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας της ενδεικτικής βιβλιογραφίας, προκειμένου να διευκολυνθεί οποιαδήποτε περαιτέρω προσπάθεια μελέτης από κάποιον/α ενδιαφερόμενο/η.