Είναι γνωστό ότι τα προγράμματα σπουδών στοχεύουν στην απόκτηση πολλών μαθηματικών εννοιών. Μέσα από την τυπική εκπαίδευση επιχειρείται η απόκτηση σημαντικών μαθηματικών δεξιοτήτων και οι γνώσεις των Μαθηματικών συχνά στηρίζουν εξεταστικές διαδικασίες και αποδεικνύουν ικανότητες. Ωστόσο είναι λιγότερο γνωστό πόσες από αυτές της γνώσεις και της δεξιότητες μαθαίνει, κατανοεί και χρησιμοποιεί ο μέσος άνθρωπος. Έρευνες που πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα και παγκόσμια έδειξαν ότι περίπου τα 2/3 των μαθητών, τουλάχιστον με τον παραδοσιακό τρόπο διδασκαλίας, δεν καταφέρνουν να προσεγγίσουν βασικές μαθηματικές έννοιες και δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν στοιχειώδη μαθηματικά προβλήματα (Καλδρυμίδου et al., 2000). Το πρόβλημα παίρνει ακόμη μεγαλύτερη διάσταση, δεδομένου ότι τα Μαθηματικά, μαζί με τη Γλώσσα, είναι οι 2 βασικοί τομείς, οι οποίοι διατρέχουν όλα τα αναλυτικά προγράμματα, σε της της βαθμίδες της εκπαίδευσης, προωθούν ή αποκλείουν την απόκτηση δεξιοτήτων άλλων τομέων, σχετίζονται με διαδικασίες της η επίλυση προβλημάτων, η συλλογιστική ικανότητα κ.α., οι οποίες μπορούν να παίξουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο, όχι μόνο στην ακαδημαϊκή επίδοση των μαθητών, αλλά και στην καθημερινότητα και την προσωπική της ζωή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το γεγονός ότι η εκπαίδευση φαίνεται αδύναμη να επιτύχει ουσιαστικά την προσέγγιση βασικών μαθηματικών ιδεών και δεξιοτήτων, έχει δημιουργήσει προβληματισμούς σχετικά με τη διδακτική των μαθηματικών, με το ποιες μαθηματικές έννοιες και δεξιότητες, πρέπει να κατακτηθούν σε κάθε ηλικία, με βάση τα αναπτυξιακά χαρακτηριστικά ή το αναλυτικό πρόγραμμα. Με την παρούσα εργασία επιχειρείται η διερεύνηση της σχέσης μαθηματικής επάρκειας με την επίδοση παιδιών προσχολικής ηλικίας, σε μαθηματικές δεξιότητες, που αναδεικνύονται από το αναλυτικό πρόγραμμα.