Research indexJournal article
Ιατρικά υποβοηθούμενη αναπαραγωγή από νεκρό δότη - μεταθανάτια τεχνητή γονιμοποίηση
Παγκάλτσου
Aristotle University of Thessaloniki1 Jan 2024Open access
NobleIDark:/48914/w1/20260525/F0AD398DDOI10.26262/heal.auth.ir.354043
Ιατρικά υποβοηθούμενη αναπαραγωγή από νεκρό δότη - μεταθανάτια τεχνητή γονιμοποίηση
Παγκάλτσου · Aristotle University of Thessaloniki · 2024
NobleIDark:/48914/w1/20260525/F0AD398DDOI10.26262/heal.auth.ir.354043
Free to read at the publisher
You can read the abstract here, or the full text at the publisher.
Abstract
Η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή έδωσε τη δυνατότητα σε πολλά ζευγάρια να αποκτήσουν απογόνους. Οι τεράστιες όμως δυνατότητες που έδωσε η αλματώδης εξέλιξη της επιστήμης στον τομέα αυτό προκάλεσε και πολλαπλά προβλήματα. Εμπλέκονται συχνά ανθρώπινα δικαιώματα, εξυπηρετούνται ιδιοτελείς σκοποί, καταστρατηγούνται προσωπικά δεδομένα, ανακύπτουν αξιώσεις και συμφέροντα. Η Ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή από νεκρό δότη, μέσα από την κρυοσυντήρηση γεννητικού υλικού, είναι ένα ακόμα επίτευγμα της Ιατρικής επιστήμης και βιολογίας. Με γραπτή συμβολαιογραφική συναίνεση, έχει την δυνατότητα ο ή η σύντροφος να δώσει τη συγκατάθεσή του, για να δημιουργήσει απογόνους ακόμα και μετά το θάνατό του. Το δικαστήριο, μετά το θάνατο, θα δώσει την άδεια ανάκτησης του γεννητικού υλικού, όχι πριν τους έξι μήνες από την αποβίωση του συντρόφου και όχι μετά τα δύο χρόνια. Ακολούθως με τη μέθοδο της σπερματέγχυσης του γεννητικού υλικού ή την εξωσωματική γονιμοποίηση στην γυναίκα ή σε μία παρένθετη μητέρα, θα δοθεί η δυνατότητα δημιουργίας μιας νέας ζωής. Τα ερωτήματα όμως που προκύπτουν είναι πολλά. Όπως, τι γίνεται εάν ο αποβιώσας δεν έδωσε γραπτή συγκατάθεση ή εάν ήθελε να την ανακαλέσει και δεν πρόλαβε ή εάν οι εναπομείναντες συγγενείς κατά πόσο είναι διατεθειμένοι, να αντιμετωπίσουν μία νέα ζωή ως αυτόνομη και όχι ως νοσταλγικό υποκατάστατο ενός ανθρώπου που απεβίωσε; Η χρήση γεννητικού υλικού από νεκρό δότη δημιουργεί πολλά προβλήματα οικογενειακά, κληρονομικά, κοινωνικά και δυσεπίλυτα ηθικά ζητήματα. Η νέα ζωή που δημιουργείται δεν είναι αποτέλεσμα δύο ζωντανών ανθρώπων να κάνουν απογόνους, αλλά αποτελεί την επιθυμία ενός νεκρού και ενός ζωντανού συντρόφου. Αυτό έχει ως λογικό επακόλουθο μεγάλο συναισθηματικό κόστος στον ζώντα γονέα και στους υπόλοιπους συγγενείς, αλλά κυρίως στο παιδί που θα γεννηθεί εκ των προτέρων ορφανό. Συχνά αναρωτιέται ο σύγχρονος άνθρωπος ποια είναι τα όρια της επιστήμης και πότε τα όνειρα γίνονται εφιάλτες. Χρειάζεται, λοιπόν ένα νομοθετικό πλαίσιο σε εγρήγορση, που θα οριοθετεί συνέχεια τα νέα δεδομένα και θα προφυλάσσει τους ανθρώπους από πιθανές παρεκτροπές.