Στην εργασία αυτή διερευνάται πώς τα μουσεία θα γίνουν προσβάσιμα για τα Άτομα με Αναπηρίες (ΑμεΑ). Αρχικά μια τέτοια απαίτηση μπορεί να φανεί υπερβολικά εξειδικευμένη, όταν ζσύμε σε μία κοινωνία η οποία σε μεγάλο βαθμό δεν έχει ακόμα αποδεχτεί την ισότιμη συμμετοχή των ΑμεΑ σε αυτήν. Όμως, όπως θα αναλυθεί παρακάτω, τα μουσεία είναι χώροι μέσα στους οποίους εκπαιδευόμαστε και διαμορφώνεται η συλλογική μας ταυτότητα. Αν λοιπόν τα μουσεία παρέχουν ίσες ευκαιρίες στα ΑμεΑ, δημιουργείται ένα πρότυπο που μπορεί να αλλάξει την αντίληψη για την αναπηρία.