NobleBlocks

Research indexJournal article

Φυσική δραστηριότητα σε εφήβους με συγγενή αιμορραγική διάθεση

Πατσούρου

Aristotle University of Thessaloniki1 Jan 2022Open access

NobleIDark:/48914/w1/20260525/CAA8E8DCDOI10.26262/heal.auth.ir.343811

Free to read at the publisher

You can read the abstract here, or the full text at the publisher.

Read at the publisher

Abstract

Εισαγωγή: Παραδοσιακά, οι ασθενείς με αιμορραγικές διαταραχές αποθαρρύνονταν από συμμετοχή σε φυσική δραστηριότητα για αποφυγή κινδύνων τραυματισμού-αιμορραγίας. Ωστόσο, σοβαρά προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας συνδέονται με έλλειψη φυσικής δραστηριότητας. Ειδικά, όσον αφορά τη συνηθέστερη συγγενή αιμορραγική διάθεση, την αιμορροφιλία, η αποδυνάμωση του μυοσκελετικού συστήματος, η οστεοπόρωση και η παχυσαρκία, που απορρέουν από έλλειψη φυσικής δραστηριότητας, ενδέχεται να επιβαρύνουν περαιτέρω το υπάρχον φορτίο της νόσου – χαρακτηριζόμενο από την εμφάνιση οξέων αιμάρθρων ή και χρόνιας αιμορροφιλικής αρθροπάθειας. Σήμερα, η επιστημονική κοινότητα υποστηρίζει την καίρια σημασία της φυσικής δραστηριότητας στα άτομα με συγγενή αιμορραγική διάθεση για διατήρηση της υγείας των αρθρώσεων, βελτίωση της μυοσκελετικής κατάστασης και προαγωγή της ποιότητας ζωής, ιδιαίτερα στα παιδιά και έφηβους. Σκοπός: Η διερεύνηση παραμέτρων σχετιζόμενων με τη συμμετοχή σε φυσική δραστηριότητα εφήβων με συγγενή αιμορραγική διάθεση, όσον αφορά την επιλογή συμμετοχής σε άθληση και το είδος του επιλεγόμενου αθλήματος, τη σύνδεση των επιλογών άσκησης με την εφαρμοζόμενη θεραπεία, τη στάση της οικογένειας επί του θέματος και τις σχετικές κρατικές παροχές, καθώς και η εκτενής ανασκόπηση της σχετικής διεθνούς βιβλιογραφίας. Μέθοδος-Δείγμα: Πραγματοποιήθηκε μία μελέτη παρατήρησης μικτού τύπου σε 24 έφηβους, οι οποίοι προσήλθαν για προγραμματισμένο έλεγχο στο Ειδικό Κέντρο Αιμορραγικών Διαθέσεων Παίδων και Εφήβων της Α΄ Π/Δ Κλινικής ΑΠΘ, μεταξύ Ιανουαρίου-Δεκεμβρίου 2021. Συλλέχτηκαν δεδομένα σχετικά με ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά, είδος και βαρύτητα νόσου, κλινικοεργαστηριακή εικόνα, συμπεριλαμβανομένης της εκτίμησης της υγείας των αρθρώσεων για ασθενείς με αιμορροφιλία, μέσω του εργαλείου HJHS, εφαρμοζόμενη αγωγή και συμμόρφωση σε αυτή, συμμετοχή-είδος-συχνότητα άθλησης, άποψη οικογένειας για θέμα άθλησης και δημόσιες παροχές άθλησης στον τόπο κατοικίας. Τα ποιοτικά και ποσοτικά δεδομένα αναλύθηκαν μέσω SPSS. Διενεργήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση για συνεκτική εκτίμηση και εμπλουτισμό των ευρημάτων της μελέτης. Αποτελέσματα: Κατά το εξεταζόμενο διάστημα προσήλθαν για έλεγχο και συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη 24 ασθενείς (11-18 ετών). Λόγω των περιορισμών της πανδημίας COVID-19, οι προσερχόμενοι στο Κέντρο κατά το εξεταζόμενο διάστημα ήταν ασθενείς με σοβαρή αιμορραγική διάθεση. Ως εκ τούτου, όλοι οι συμμετέχοντες ασθενείς έπασχαν από αιμορροφιλία. Από αυτούς, 50% έπασχαν από βαριάς μορφής νόσο, 33,3% από μέσης βαρύτητας και 16,7% από ήπιας βαρύτητας νόσο. Μεταξύ των συμμετεχόντων, 31,8% ήταν υπέρβαροι και 18,18% σε κίνδυνο υπερβαρότητας. Όσον αφορά την παράμετρο της υγείας των αρθρώσεων, η διάμεση τιμή του HJHS ήταν =1 (ΤΑ 4,68), (εύρος 0 - 13), με 25% των ασθενών να παρουσιάζουν στοιχεία αρθροπάθειας. Στο σύνολο των ασθενών, μόνο 33,3% ανέφερε συμμετοχή σε τακτική, οργανωμένη άθληση. Η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών συμμετείχε μόνο στη συνηθισμένη φυσική δραστηριότητα της ηλικίας, δηλαδή γυμναστική στο σχολείο και παιχνίδι στη γειτονιά. Από τους ασθενείς που ανέφεραν τακτική άθληση, ποσοστό 8,3% συμμετείχε σε άθλημα χαμηλού αιμορραγικού κινδύνου, 20,8% σε χαμηλού-μέτριου κινδύνου και 37,5% σε μέτριου-υψηλού κινδύνου. Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση για άθληση γίνονταν μετά από συζήτηση με τους θεράποντες γιατρούς, ώστε η επιλογή του αθλήματος να καθοδηγείται, πέρα από την προσωπική επιθυμία, από τη δυνατότητα συμμόρφωσης στο προτεινόμενο σχήμα προφύλαξης. Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρθηκε συμμετοχή σε άθλημα χωρίς κατάλληλη προφυλακτική αγωγή. Σε 8,3% των ασθενών αναφέρθηκε δυσαρμονία ανάμεσα στην προσωπική επιθυμία και την επιθυμία της οικογένειας, με αποτέλεσμα τη μη εφαρμογή ανάλογης προφύλαξης – και, ως εκ τούτου, μη συμμετοχή στο επιθυμητό άθλημα. Σε 16,7% των ασθενών αναφέρθηκε αδυναμία συμμετοχής σε οργανωμένη άθληση λόγω ανεπάρκειας τοπικών κρατικών δομών και/ή εξειδικευμένου προσωπικού. Τα αποτελέσματα της μελέτης συμφωνούν σε μεγάλο βαθμό με αποτελέσματα προηγούμενων παρόμοιων μελετών και καταδεικνύουν την ανάγκη εκπαίδευσης ασθενών και συστημάτων υγείας στην αλλαγή νοοτροπίας και στην υιοθέτηση διαφορετικής προσέγγισης στο θέμα της άθλησης. Η ωφέλεια της φυσικής δραστηριότητας για τη μυοσκελετική υγεία, τη φυσική λειτουργικότητα, τη μείωση του πόνου και τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας σε άτομα με συγγενείς αιμορραγικές διαθέσεις είναι δεδομένη - υπό την προϋπόθεση, βέβαια, η ότι αυτή πραγματοποιείται σε οργανωμένες δομές και υπό την καθοδήγηση ειδικών επαγγελματιών. Συμπεράσματα-Εφαρμογές: Η φυσική δραστηριότητα και η συμμόρφωση στην προφυλακτική αγωγή είναι σημαντικές προληπτικές στρατηγικές, που αμοιβαία μπορούν να βελτιώσουν την πορεία της ασθένειας σε άτομα με αιμορραγική διάθεση. Σήμερα, η παλαιότερη νοοτροπία μη-άθλησης φαίνεται πως αντιστρέφεται μεταξύ των πασχόντων εφήβων. Η εγκαθίδρυση οργανωμένων αθλητικών δημόσιων δομών θα έπρεπε να αποτελεί μέρος της κοινωνικής πρόνοιας για όλες τις ομάδες ασθενών

Discussion

Topics

More

Suggest a correction or report