یکی از مهمترین مسائل بشر امروز احساس بی معنایی و هراس از پوچی است. این مقاله در پی آن است که نشان دهد اولا، انسان دارای ادراکات باطنی و معرفت شناسی و درک حکمت از طریق قوه خیال است و ثانیا، ارزشهای وجودی انسان، ارزشهایی فرا مادی است. از اینرو انسانی که ذات معنایاب و حکمت نیوش و معرفت شناس دارد و ارزشهای فراروی وی از مرتبه عالم حس، طبیعت و ماده بالاتر است، هرگز احساس پوچی و بی هویتی نمی نماید. در این مجال ضمن توضیح اجزاء وجود و چگونگی آن از دیدگاه فکری فیلسوفان خداباوری چون «تیلیش» و صدرالمتالهین به طرح ساختار اصلی فکری و موارد اشتراک و افتراق این دو فیلسوف پرداخته خواهد شد. با عطف نظر به اینکه در نظام فلسفی این دو متفکر، معنا با وجود مرتبط است و امر سکولار و بی معنایی در تفکیک بین معنا و وجود ظهور پیدا می کند. نوشتار حاضر در تحلیل معناداری در ساختار فکری این دو فیلسوف، مبانی الهی و وجودی را نیز مدنظر قرار داده و در انتها نتایج چندی را در عرصه پیشنهاد مطرح خواهد کرد.