Η παρούσα μελέτη αναφέρεται σε αμφότερες τις αρχές της ανεξαρτησίας και της αμεροληψίας, οι οποίες συσχετίζονται μεταξύ τους. Ωστόσο περισσότερη έμφαση δίνεται στην έννοια της αμεροληψίας και αναλύονται τα βαθύτερα κίνητρα του διαιτητή, που τον οδηγούν σε μια προκατειλημμένη συμπεριφορά. Περαιτέρω αναλύεται η δικονομική πτυχή της αμεροληψίας, καθώς και o τρόπος που το θιγόμενο διάδικο μέρος μπορεί να προστατευθεί από τέτοιες συμπεριφορές. Επίσης ο διαιτητής υποχρεούται να προβεί σε αποκάλυψη των στοιχείων, τα οποία αναφέρονται σε υπάρχουσες ή παρελθοντικές οικονομικές, επιχειρηματικές, επαγγελματικές ή κοινωνικές σχέσεις, που ενδέχεται πιθανόν να δημιουργήσουν υποψία μεροληψίας ή προκατάληψης. Σε περίπτωση που αυτές οι πληροφορίες δεν αποκαλυφθούν και αποδειχθούν κατά την ακροαματική διαδικασία στοιχειοθετείται λόγος εξαίρεσης του διαιτητή. Δευτερευόντως μια διαιτητική απόφαση μπορεί να ακυρωθεί κατόπιν άσκησης αγωγής ακύρωσης ή να συντρέχει παρακωλυτικός λόγος αναγνώρισης και εκτέλεσής της. Γίνεται επίκληση όχι μόνο σε αποφάσεις που αφορούν την Διεθνή Εμπορική Διαιτησία, αλλά και στον «συγγενικό εξ αίματος θεσμό» της Διεθνούς Επενδυτικής Διαιτησίας, προκειμένου να ερμηνευθεί η έννοια της αμεροληψίας, καθώς και των διαδικαστικών κανόνων, που υπάρχουν για την προστασία του προσφεύγοντος. Τέλος γίνεται μνεία στους κανόνες ΙΒΑ, στον θεσμό της Εσωτερικής Διαιτησίας κατά τον ελληνικό ΚΠολΔ, καθώς και σε Εσωτερικούς Κανονισμούς Διεθνούς Διαιτησίας των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, με απώτερο σκοπό την συγκριτική μελέτη και την βαθύτερη κατανόηση των εννοιών της αμεροληψίας και τους αμυντικούς μηχανισμούς των χωρών αυτών με σκοπό την καταπολέμηση τέτοιων φαινομένων.