Οι περιτοναϊκές μεταστάσεις είναι η 3η συχνότερη θέση μετάστασης στον ορθοκολικό καρκίνο, μετά το ήπαρ και τους πνεύμονες και συνδέονται με πολύ χαμηλή πρόγνωση και ποιότητα ζωής. Η κυτταρομείωση σε συνδυασμό με την ενδοπεριτοναϊκή χημειοθεραπεία, συνιστούν την πλέον αποτελεσματική στρατηγική αντιμετώπισης σε επιλεγμένους ασθενείς, με εξαιρέσιμο ορθοκολικό καρκίνο και περιτοναϊκή διασπορά. Η ρεγοραφενίμπη είναι ένας, από του στόματος χορηγούμενος, χημειοθεραπευτικός παράγοντας με πλειοτροπική δράση, που έχει θέση στον καρκίνο του παχέος εντέρου που δεν ανταποκρίνεται στα συνήθη σχήματα. Σκοπός της πειραματικής αυτής μελέτης είναι να ελέγξει την ασφάλεια και αποτελεσματικότητα της ενδοπεριτοναϊκής χορήγησης της στις περιτοναϊκές εμφυτεύσεις σε πειραματικό μοντέλο. Η μελέτη αυτή αφορά τυχαιοποιημένη, προοπτική, διπλή τυφλή δοκιμή σε επίμυες. Ξεκινά με την καλλιέργεια της καρκινικής κυτταρικής σειράς ΗΤ-29 και την εμφύτευση τους στην περιτοναϊκή κοιλότητα 48 επίμυων, την ημέρα 0 (Τ0). Μετά από 28 ημέρες (Τ1), τα πειραματόζωα κατανεμήθηκαν τυχαία και ισόποσα σε 4 ομάδες των 12. Στην ομάδα Α διενεργήθηκε μέση λαπαροτομία και ενδοπεριτοναϊκή έγχυση NaCl 0.9%, στην ομάδα Β κυτταρομείωση (CRS), στην ομάδα Γ ενδοπεριτοναϊκή χημειοθεραπεία (IPEC) με ρεγοραφενίμπη και στην ομάδα Δ συνδυασμός CRS και IPEC. Μετά από ακόμη 28 ημέρες (Τ2), έγινε θυσία των ζώων, εκτίμηση διαφόρων παραμέτρων, όπως το βάρος σώματος (ΒΣ), ο δείκτης περιτοναϊκής καρκινωμάτωσης (ePCI), το βάρος του ασκίτη και λήφθηκαν βιολογικά δείγματα για περαιτέρω εξετάσεις. Τη χρονική στιγμή Τ1, όλες οι ομάδες επίμυων εμφάνισαν ΒΣ χωρίς σημαντική διαφορά και ανέπτυξαν καρκινωμάτωση περιτοναίου σε παρόμοιο βαθμό. Τη χρονική στιγμή Τ2, ωστόσο, αναδείχθηκαν σημαντικές διαφορές ΒΣ μεταξύ των πειραματικών ομάδων και της ομάδας ελέγχου, αλλά και διαφορά στη σύγκριση της ομάδας Β vs Δ (p<0.05). Ο ePCI ήταν σημαντικά μειωμένος στην ομάδα Β και Δ σε σχέση με τις άλλες ομάδες, αλλά δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στη σύγκριση μεταξύ τους (p>0.05), παρά μόνο μία τάση για χαμηλότερη τιμή. Ίδιο μοτίβο παρατηρήθηκε και στα επίπεδα IL-6 και TNF-α, ενώ στο βάρος του ασκίτη αναδείχθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ όλων των ομάδων (p<0.05). Συμπερασματικά, η IPEC με ρεγοραφενίμπη δείχνει να είναι εφικτή και ασφαλής, χωρίς ιδιαίτερη τοξικότητα στους επίμυες, ενώ φαίνεται να υπάρχει κάποια αθροιστική δράση όταν συνδυάζεται με την CRS. Περαιτέρω έρευνα χρειάζεται προτού εκτιμήσουμε την επίδραση της στον άνθρωπο.