Στόχος της παρούσας εργασίας ήταν να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα ενός προγράμματος πρόληψης για παιδιά προσχολικής ηλικίας. Πιο συγκεκριμένα, διερευνήσαμε αν η εφαρμογή του συγκεκριμένου προγράμματος πρόληψης μπορεί να επιδράσει θετικά: α) στα ίδια τα παιδιά, ενισχύοντας την θετική κοινωνική συμπεριφορά και μειώνοντας τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο σχολικό πλαίσιο, όπως αυτά γίνονται αντιληπτά από τους ίδιους τους νηπιαγωγούς, β) στο συναισθηματικό κλίμα της τάξης, και γ) στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς όσον αφορά στα επίπεδα ενσυναίσθησης και τις προσδοκίες αυτοαποτελεσματικότητας. Για την μελέτη της επίδρασης του προγράμματος στα παιδιά επιλέχθηκε ένα εργαλείο ανίχνευσης δυσκολιών, το οποίο συμπληρώθηκε από τους εκπαιδευτικούς ξεχωριστά για κάθε παιδί. Για την μελέτη του συναισθηματικού κλίματος της τάξης κατασκευάστηκε ένα αυτοσχέδιο φύλλο παρατήρησης, ενώ για την μελέτη της ενσυναίσθησης και των προσδοκιών αυτοαποτελεσματικότητας των εκπαιδευτικών επιλέχθηκαν ερωτηματολόγια αυτοαναφοράς. Το δείγμα αποτέλεσαν 19 νηπιαγωγοί και οι 355 μαθητές τους (ηλικίας 3,6 έως 6,7 ετών), από τους οποίους στην πειραματική ομάδα εντάχθηκαν 11 νηπιαγωγοί και 215 μαθητές (112 αγόρια κι 103 κορίτσια), ενώ στην ομάδα ελέγχου συμμετείχαν 8 νηπιαγωγοί και 140 μαθητές (73 αγόρια και 67 κορίτσια). Τα αποτελέσματα κατέδειξαν στατιστικώς σημαντική βελτίωση της πειραματικής ομάδας σε σχέση με την ομάδα ελέγχου μετά την παρέμβαση στον συνολικό βαθμό των δυσκολιών και στις επιμέρους διαστάσεις της «Διαταραχής Συναισθήματος», «Διαταραχής Διαγωγής» και «Υπερκινητικότητας- Διάσπασης Προσοχής». Δεν παρουσιάστηκαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων μετά την παρέμβαση ως προς τις υπόλοιπες μεταβλητές που μελετήθηκαν. Τα αποτελέσματα συζητούνται υπό το πρίσμα της πρότασης για μια νέα μέθοδο αξιολόγησης των προγραμμάτων πρόληψης.