Research indexJournal article
Η αναγκαιότητα του δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη στην εποχή της καθολικής ψηφιακής μνήμης
Γιάντσιου
Aristotle University of Thessaloniki1 Jan 2021Open access
NobleIDark:/48914/w1/20260521/C8620E07DOI10.26262/heal.auth.ir.334565
Η αναγκαιότητα του δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη στην εποχή της καθολικής ψηφιακής μνήμης
Γιάντσιου · Aristotle University of Thessaloniki · 2021
NobleIDark:/48914/w1/20260521/C8620E07DOI10.26262/heal.auth.ir.334565
Free to read at the publisher
You can read the abstract here, or the full text at the publisher.
Abstract
Στόχος της διπλωματικής εργασίας είναι να αναδείξει την αναγκαιότητα του «δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη» στην εποχή της καθολικής ψηφιακής μνήμης, δηλαδή στην εποχή όπου τα προσωπικά δεδομένα των ατόμων συλλέγονται, διατηρούνται και διακινούνται ελεύθερα στο Διαδίκτυο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αρχικά, δίνεται ο ορισμός και τα βασικά χαρακτηριστικά του «δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη», καθώς και του κλασικού «δικαιώματος στη λήθη», επί τη βάση του οποίου εξελίχθηκε το «δικαίωμα στην ψηφιακή λήθη». Εν συνεχεία, γίνεται αναλυτική αναφορά στην κατοχύρωση του «δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη» στο πλαίσιο του άρθρου 9Α του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα των ατόμων στην προστασία των προσωπικών τους δεδομένων, καθώς και στο κρίσιμο ζήτημα της συνεχούς σύγκρουσης του «δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη» με τα συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελευθερία της έκφρασης (άρθρο 14 παράγραφος 1 του Συντάγματος), στην ελευθερία του Τύπου (άρθρο 14 παράγραφοι 1 και 2 του Συντάγματος) και στην πληροφόρηση (άρθρο 5Α του Συντάγματος), τα οποία επιβάλλουν τη διατήρηση των προσωπικών δεδομένων των ατόμων στο Διαδίκτυο. Ακολούθως, παρουσιάζεται η νομική κατοχύρωση του «δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη» τόσο στην εθνική όσο και στη διεθνή και ενωσιακή έννομη τάξη μέχρι τη ρητή κατοχύρωσή του στο άρθρο 17 του Κανονισμού (ΕΕ) 2016/679, ο οποίος αντικατέστησε την Οδηγία 95/46/ΕΚ και εισήγαγε καινοτόμες ρυθμίσεις στον τομέα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων των ατόμων. Στο πλαίσιο αυτό, αναλύεται και σχολιάζεται η απόφαση του ΔΕΕ της 13ης Μαΐου 2014 επί της υποθέσεως C-131/12 (γνωστή ως υπόθεση Google Spain), καθώς είναι η πρώτη δικαστική απόφαση που αναγνώρισε ρητά το «δικαίωμα στην ψηφιακή λήθη», ανοίγοντας με τον τρόπο αυτό τον δρόμο προς την ρητή κατοχύρωσή του στον Κανονισμό (ΕΕ) 2016/679. Τέλος, γίνεται αναλυτική αναφορά στο άρθρο 17 του Κανονισμού (ΕΕ) 2016/679, ώστε μέσα από την ανάλυση αυτή να γίνουν κατανοητές οι προϋποθέσεις εφαρμογής, το περιεχόμενο και οι περιορισμοί του «δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη»