การค้าขายแลกเปลี่ยนเป็นกิจกรรมที่มีวิวัฒนาการอย่างยาวนานควบคู่กับสังคมมนุษย์ เริ่มจากการค้าขายกันภายในชุมชนจนกระทั่งพัฒนาการเป็นการค้าขายระหว่างประเทศ ผ่านยุคการปฏิวัติอุตสาหกรรม (Industrial Revolution) จนก้าวสู่สังคมเศรษฐกิจแบบทุนนิยม (capitalism economy) ในปัจจุบันนี้ ปัญหาความไว้เนื้อเชื่อใจในคู่สัญญาของตนก็ยังคงเป็นปัญหาสำคัญสำหรับการค้าค้ายในทุกยุคทุกสมัย หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยังไม่มีความไว้เนื้อเชื่อใจในการชำระหนี้ของอีกฝ่ายการเข้าทำสัญญากันการทำสัญญากันย่อมเป็นไปได้ยาก จึงเกิดกระบวนการที่บุคคลที่สามเข้ามารับรองความน่าเชื่อถือของคู่สัญญาขึ้นในปัจจุบันผู้ให้คำรับรองมักจะเป็นหน่วยงานเอกชนที่ประกอบกิจการให้คำรับรองโดยการทดสอบเปรียบเทียบข้อเท็จจริงที่ได้สำรวจกับมาตรฐานเฉพาะด้านตาม พ.ร.บ. การมาตรฐานแห่งชาติ พ.ศ. 2551 ซึ่งเป็นผู้มีความรู้ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน หากผู้ให้คำรับรองกระทำการฝ่าฝืนหน้าที่ ไม่ใช้ความระมัดระวังเท่าที่ตนควรจะต้องใช้จนส่งผลให้ผู้ที่เชื่อถือคำรับรองนั้นได้รับความเสียหาย ผู้ให้คำรับรองเช่นนั้นก็ควรมีความรับผิดในทางแพ่งต่อผู้ที่ได้รับความเสียหายนั้นด้วย โดยประเทศที่ใช้ระบบกฎหมายคอมมอนลอว์ เช่น อังกฤษ และอเมริกา ได้ใช้หลักกฎหมายละเมิดในการกำหนดความรับผิดแก่ผู้ให้คำรับรอง แต่ประเทศเยอรมนีที่ใช้ระบบประมวลกฎหมายประสบปัญหาในการใช้หลักกฎหมายละเมิดเพราะตัวบทกฎหมายบัญญัติถึงสิทธิที่จะได้รับการคุ้มครองโดยเคร่งครัด นักกฎหมายเยอรมนีจึงได้ใช้หลักกฎหมายสัญญาเพื่ออุดช่องว่างดังกล่าว และต่อมาได้มีกฎหมายพิเศษเกี่ยวกับความปลอดภัยของสินค้าจึงอาจใช้กฎหมายดังกล่าวประกอบกับกฎหมายละเมิดในการกำหนดความรับผิดได้ ด้วยเหตุที่ผู้ให้คำรับรองกับบุคคลภายนอกนั้นไม่มีนิติสัมพันธ์ในทางสัญญาต่อกัน การกำหนดความรับผิดตามหลักกฎหมายสัญญาจึงมีข้อขัดข้อง ส่งผลให้การกำหนดความรับผิดแก่ผู้ให้คำรับรองตามกฎหมายละเมิดเป็นช่องทางที่น่าสนใจ โดยพื้นฐานความรับผิดเพื่อละเมิดย่อมเกิดจากการล่วงสิทธิผิดหน้าที่ แนวทางในการกำหนดหน้าที่ตามกฎหมายแก่ผู้ให้คำรับรองจึงเป็นกุญแจสำคัญที่นำไปสู่ความรับผิด ด้วยเหตุนี้บทความนี้จึงนำเสนอการพิจารณาแก้ไข พ.ร.บ. การมาตรฐานแห่งชาติ พ.ศ. 2551 โดยกำหนดหน้าที่ของผู้ให้คำรับรองในการใช้ความระมัดระวังในการดำให้คำรับรอง เพื่อคุ้มครองประโยชน์ของประชาชนทั่วไปในสังคมและสร้างมาตรฐานการปฏิบัติหน้าที่แก่ผู้ให้คำรับรอง