Η αναγνωστική ευχέρεια αποτελεί σημαντική δεξιότητα για κάθε άνθρωπο, που θα τον οδηγήσει στην κατανόηση του υπό ανάγνωση κειμένου και εν τέλει στην επιτυχία. Ωστόσο, η διδασκαλία της περιορίζεται στα πρώτα χρόνια του Δημοτικού. Έτσι, πολλοί είναι οι μαθητές, με ή χωρίς ΕΜΔ, οι οποίοι συνεχίζουν να δυσκολεύονται κατά τη φοίτησή τους στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, με επιπτώσεις στη σχολική τους πρόοδο. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθούν οι απόψεις και οι πρακτικές των εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης προκειμένου να ενισχύσουν την αναγνωστική ευχέρεια των εφήβων μαθητών τους. Ακολουθήθηκε ποσοτική έρευνα, κατά την οποία 115 Έλληνες φιλόλογοι, ειδικής και γενικής εκπαίδευσης, απάντησαν σε ένα δομημένο ερωτηματολόγιο με ερωτήσεις κλειστού τύπου. Τα δεδομένα έδειξαν πως οι εκπαιδευτικοί έχουν μόνο γενικές γνώσεις ως προς την εν λόγω δεξιότητα, με αρκετές παρανοήσεις και συγχύσεις, χωρίς σημαντικές διαφορές μεταξύ γενικών και ειδικών. Ως προς τις πρακτικές που ακολουθούν, δε φάνηκε να υιοθετούν την άμεση διδασκαλία, παρά αρκούνται κυρίως στην ενθάρρυνση για ανάγνωση εκτός σχολικού πλαισίου. Τα συμπεράσματα αυτά έρχονται σε συμφωνία με προηγούμενες έρευνες