Η παρούσα διατριβή διερευνά τη σχέση μεταξύ της συναισθηματικής νοημοσύνης (ΣΝ) και της εκπαιδευτικής ηγεσίας, δίνοντας έμφαση στη σημασία της ΣΝ στη λήψη αποφάσεων και στη διαχείριση κρίσεων σε εκπαιδευτικά περιβάλλοντα. Ξεκινά με τον ορισμό των συναισθημάτων και την εμβάθυνση στα νευρολογικά και φυσιολογικά τους θεμέλια, τονίζοντας τη σημασία της συναισθηματικής ρύθμισης και την αλληλεπίδραση μεταξύ των συναισθημάτων και των γνωστικών λειτουργιών. Στη συνέχεια, η διατριβή διερευνά την έννοια της νοημοσύνης, διαφοροποιώντας μεταξύ γνωστικής, συναισθηματικής και πνευματικής νοημοσύνης και τονίζοντας τον ρόλο της συναισθηματικής νοημοσύνης στην προσωπική και επαγγελματική επιτυχία. Συζητά τις διαστάσεις της συναισθηματικής νοημοσύνης, συμπεριλαμβανομένης της αυτογνωσίας, της αυτοδιαχείρισης, της ενσυναίσθησης και της διαχείρισης σχέσεων, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι δεξιότητες συμβάλλουν στην αποτελεσματική ηγεσία. Η διατριβή εμβαθύνει περαιτέρω στην έννοια της ηγεσίας, διαφοροποιώντας την από τη διοίκηση και διερευνώντας διάφορα στυλ και θεωρίες ηγεσίας, συμπεριλαμβανομένης της μετασχηματιστικής ηγεσίας. Δίνει έμφαση στη σημασία της συναισθηματικής νοημοσύνης στην εκπαιδευτική ηγεσία, ιδίως στη λήψη αποφάσεων και στη διαχείριση κρίσεων. Συζητά επίσης τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί ηγέτες στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο χαρακτηρίζεται από μια συγκεντρωτική και γραφειοκρατική δομή. Η διατριβή καταλήγει επισημαίνοντας την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα σχετικά με τη συναισθηματική νοημοσύνη και την εκπαιδευτική ηγεσία και προτείνει ότι η ανάπτυξη δεξιοτήτων συναισθηματικής νοημοσύνης στους εκπαιδευτικούς ηγέτες μπορεί να ενισχύσει την αποτελεσματικότητά τους στη διαχείριση κρίσεων και στη λήψη ορθών αποφάσεων, ωφελώντας τελικά ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα.