Εισαγωγή: Στην παρούσα εργασία έγινε μία προσπάθεια διερεύνησης ανάγκης της επιμόρφωσης εκπαιδευτικών Α' βάθμιας σε προγράμματα ψυχοεκπαιδευτικού χαρακτήρα τόσο για παιδιά τυπικής όσο και μη τυπικής ανάπτυξης σε Ελλάδα και Κύπρο. Κρίνεται αναγκαίο στην εποχή μας, ως εκπαιδευτικοί, να εξελισσόμαστε σε πολλές πτυχές του επαγγέλματος και ειδικότερα σε θέματα που αφορούν τον ψυχικό κόσμο των παιδιών, όπως το πώς να διαχειριζόμαστε εποικοδομητικά συμπεριφοριστικές καταστάσεις. Η βιβλιογραφική ανασκόπηση εστίασε σε σταθμισμένα και μη σταθμισμένα ψυχοπαιδαγωγικά προγράμματα πρόληψης και παρέμβασης αναφορικά με την αποτελεσματική διαχείριση του πένθους, του άγχους, του θυμού, την αποφυγή βίας, την απόκτηση ενσυναίσθησης, την αύξηση της αυτοεκτίμησης κ.α. Σκοπός: Η διερεύνηση ανάγκης της επιμόρφωσης εκπαιδευτικών Α' βάθμιας σε προγράμματα ψυχοεκπαιδευτικού χαρακτήρα τόσο για παιδιά τυπικής όσο και μη τυπικής ανάπτυξης σε Ελλάδα και Κύπρο. Μέθοδος: Η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε ήταν μεικτή, καθώς υπήρξε ένας συνδυασμός ποιοτικής και ποσοτικής έρευνας. Ειδικότερα, χορηγήθηκε ένα ερωτηματολόγιο με ερωτήσεις ανοιχτού και κλειστού τύπου σε εκπαιδευτικούς. Οι απαντήσεις αναλύθηκαν με το στατιστικό πρόγραμμα SPSS. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα συλλέχθηκαν μέσω ενός ανώνυμου ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου, σχεδιασμένο στο λογισμικό της Google Forms. Έπειτα από την καταγραφή των απόψεων των εκπαιδευτικών, ακολουθήθηκε η κωδικοποίηση των αποτελεσμάτων. Από την ανάλυση αυτών, προκύπτει ότι σημαντικό ρόλο στην αποτελεσματική διαχείριση καταστάσεων θυμού, άγχους, σχολικού εκφοβισμού, οριοθέτησης κ.α. έχει η ηλικία και τα χρόνια υπηρεσίας των εκπαιδευτικών. Αποδείχτηκε ότι οι εκπαιδευτικοί με περισσότερη προϋπηρεσία δεν εκδήλωναν την ίδια αδυναμία στον έλεγχο διαφόρων καταστάσεων όπως οι νεότεροι εκπαιδευτικοί. Συνάμα, οι δάσκαλοι Ειδικής αγωγής διαπιστώθηκε ότι αισθάνονται λιγότερο αποτελεσματικοί στην τάξη, εκδηλώνοντας μεγαλύτερη αδυναμία ως προς τον έλεγχο διαφόρων καταστάσεων. Ακόμη, οι δάσκαλοι σημείωσαν μικρότερο βαθμό αποτελεσματικότητας στη διαχείριση περιστατικών μέσα στην τάξη σε σχέση με τους νηπιαγωγούς. Συνάμα διαπιστώθηκε ότι περισσότερο αποτελεσματικοί φάνηκαν να είναι οι εκπαιδευτικοί που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα παρά οι εκπαιδευτικοί του δημοσίου και καλύτερη διαχείριση των καταστάσεων στην τάξη αποδείχθηκε ότι έχουν οι εκπαιδευτικοί της Κύπρου παρά της Ελλάδας, επισημαίνοντας τη συμβολή της επιμόρφωσης. Συμπεράσματα: Η παρούσα έρευνα φανέρωσε την σημαντική συμβολή της επιμόρφωσης στην επαγγελματική πορεία των εκπαιδευτικών και στην αποδοτικότερη διαχείριση διαφόρων καταστάσεων στην τάξη.