Εισαγωγή: Ο τομέας της περιοδοντολογίας περιλαμβάνει την πρόληψη, τη διάγνωση και τη θεραπεία των περιοδοντικών παθήσεων, καθώς και τη συνεχή συντήρηση για τη διασφάλιση της διατήρησης ενός υγιούς περιοδοντίου. Τα δεδομένα σχετικά με τις περιοδοντικές αντιλήψεις και πρακτικές των Ελλήνων γενικών οδοντιάτρων είναι ελάχιστα. Σκοπός: Η διερεύνηση των αντιλήψεων και των πρακτικών σχετικά με τη διαχείριση της περιοδοντικής νόσου μεταξύ των Ελλήνων γενικών οδοντιάτρων. Υλικά και μέθοδοι: Σε αυτή τη διατομεακή έρευνα, μεικτών μεθόδων, ένα ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο στάλθηκε με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο από τους Ελληνικούς Οδοντιατρικούς Συλλόγους σε όλα τα ενεργά μέλη τους. Το ερωτηματολόγιο αποτελούνταν από έξι διακριτά μέρη και 31 ερωτήσεις, οι οποίες αφορούσαν δημογραφικά χαρακτηριστικά, καθώς και στάσεις και πρακτικές σχετικά με την περιοδοντική διάγνωση, τη θεραπεία, τη φάση συντήρησης και τις οδηγίες στοματικής υγείας. Αποτελέσματα: Τριάντα δύο Οδοντιατρικοί Σύλλογοι διαβίβασαν το ερωτηματολόγιο και 522 οδοντίατροι με μέση ηλικία 46,9 (SD= 12,6, min. 24 - max. 84) απάντησαν στην έρευνα. Το 50,6% των συμμετεχόντων ήταν γυναίκες. Από το σύνολο των συμμετεχόντων οδοντιάτρων το 57,6% (234) ένιωθε αρκετά άνετα στη διάγνωση της περιοδοντικής νόσου, το 14% (57) ένιωθε άνετα σε μέτριο βαθμό, ενώ το 24,1% (98) ένιωθε πολύ άνετα. Το 73,6% (299), απάντησε ότι εκτελεί μόνο τη μη χειρουργική θεραπεία, το 16,5% (67) παραπέμπει όλα τα περιοδοντικά περιστατικά σε περιοδοντολόγο ανεξάρτητα από τη σοβαρότητα της νόσου και το 9,9% (40) εκτελεί τόσο συντηρητικές όσο και χειρουργικές θεραπείες. Επίσης, το 75,7% (306) των γενικών οδοντιάτρων παρέπεμψαν τους ασθενείς τους σε περιοδοντολόγους, τονίζοντας την αναγκαιότητα της συνεργασίας μεταξύ γενικών οδοντιάτρων και περιοδοντολόγων. Η θεματική ανάλυση περιεχομένου των απαντήσεων στην ανοιχτή ερώτηση σχετικά με τους λόγους παραπομπής ανέδειξε τα ακόλουθα κύρια θέματα: την πολυπλοκότητα των περιστατικών, την αυξημένη αποτελεσματικότητα των περιοδοντολόγων, καθώς και ότι η περιοδοντική θεραπεία είναι χρονοβόρα και υπάρχει οικονομική διαφορά στην αμοιβή σε σύγκριση με τους ειδικούς. Συμπέρασμα: Οι γενικοί οδοντίατροι στην Ελλάδα αισθάνονται αρκετά σίγουροι για τη διάγνωση της περιοδοντικής νόσου και την εκτέλεση μη χειρουργικών περιοδοντικών θεραπειών. Μια πρόταση για το μέλλον μπορεί να είναι η αύξηση των πρωτοβουλιών συνεχούς εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης που απευθύνονται στους επαγγελματίες οδοντιάτρους, προκειμένου να βελτιωθεί η πρόληψη της περιοδοντικής νόσου και η έγκαιρη διάγνωση.