Εισαγωγή: Οι ρήξεις του στροφικού πετάλου αποτελούν πολύ συχνό αίτιο πόνου και δυσλειτουργίας του ώμου και προκαλούν ελαττωμένη κινητικότητα και μειωμένη ποιότητα ζωής. Παρά τις προόδους στις χειρουργικές τεχνικές και τα πρωτόκολλα αποκατάστασης, η διαχείριση μεγάλων ή μαζικών ρήξεων του στροφικού πετάλου παραμένει μια σημαντική πρόκληση για τους ορθοπαιδικούς χειρουργούς. Πειραματικές μελέτες έχουν δείξει πως η επιτυχία της χειρουργικής αποκατάστασης του στροφικού πετάλου εξαρτάται μεταξύ άλλων από την δύναμη που χρειάζεται για την επανακαθήλωση του και πως η δύναμη αυτή αυξάνεται με την χρονιότητα της βλάβης. Έτσι λοιπόν στις χρόνιες μεγάλες ρήξεις του στροφικού πετάλου γεννάται η ανάγκη για πλήρωση του ελλείματος μεταξύ τένοντα και οστού προκειμένου να μειώσουμε την τάση της συρραφής. Τα μοσχεύματα έχουν προταθεί ως λύση για την αύξηση ή τη γεφύρωση των τενόντων με μεγάλη ή μαζική ρήξη, αλλά τα βέλτιστα κλινικά αποτελέσματα δεν επιτυγχάνονται πάντα λόγω κακής ενσωμάτωσης του μοσχεύματος, μη βέλτιστων μηχανικών ιδιοτήτων και ανοσολογικών αντιδράσεων. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν (1) η αξιολόγηση των εμβιομηχανικών ιδιοτήτων του ενδοϋμενικού αυτομοσχεύματος, (2) η μελέτη της κατανομής και της εξέλιξης της λιπώδους διήθησης του μυός με αξονική τομογραφία (CT) και (3) η αξιολόγηση των ιστολογικών αλλαγών στο σημείο της ένθεσης, έπειτα από την γεφύρωση μίας χρόνιας μεγάλης ρήξης του υποπλατίου στον κόνικλο. Υλικό και μέθοδος: Είκοσι έξι ενήλικα αρσενικά λευκά κουνέλια Νέας Ζηλανδίας χρησιμοποιήθηκαν σε αυτή τη μελέτη. Δημιουργήθηκαν μεγάλα ελλείμματα στον υποπλάτιο τένοντα και στους δύο ώμους σε 20 κουνέλια. Μετά από 6 εβδομάδες, πραγματοποιήθηκε δεύτερη επέμβαση μόνο στον δεξιό ώμο των κουνελιών, οι οποίες αποκαταστάθηκαν χειρουργικά με ένα τενόντιο ενδοϋμενικό αυτομόσχευμα (ομάδα μοσχεύματος). Ο αριστερός ώμος δεν υποβλήθηκε σε περαιτέρω χειρουργική θεραπεία (ομάδα ελλείμματος). Τα δείγματα χωρίστηκαν σε δύο ομάδες ίσες σε αριθμό και υποβλήθηκαν σε εμβιομηχανικό έλεγχο, ανάλυση με αξονική τομογραφία και ιστολογική αξιολόγηση στις 6 ή 12 εβδομάδες μετά την χειρουργική αποκατάσταση. Επιπλέον, 6 κουνέλια που δεν χειρουργήθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν ως ομάδα ελέγχου. Αποτελέσματα: Στις 12 εβδομάδες μετά την αποκατάσταση, η ομάδα του μοσχεύματος εμφάνισε στατιστικά σημαντική αύξηση στο τελικό φορτίο αστοχίας (ultimate failure load) σε σύγκριση με την ομάδα του ελλείμματος (p < 0,05). Επιπλέον, η ομάδα μοσχεύματος στις 12 εβδομάδες παρουσίασε συγκρίσιμη ακαμψία(stiffness) με αυτή της ομάδας ελέγχου. Η ανάλυση με αξονική τομογραφία δεν έδειξε σημαντική πρόοδο της λιπώδους διήθησης στις ομάδες μοσχεύματος στις δύο χρονικές περιόδους. Αντίθετα η ομάδα του ελλείμματος στις 12 εβδομάδες παρουσίασε αυξημένη λιπώδη διήθηση σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Τέλος, η ιστολογική αξιολόγηση αποκάλυψε στις 12 εβδομάδες στην ομάδα του μοσχεύματος εικόνα παράλληλης διάταξης των κολλαγόνων ινών και των χονδροκυττάρων, που προσομοίαζε σε μεγάλο βαθμό με την ένθεση του φυσιολογικού τένοντα. Συμπέρασμα: Σύμφωνα με την μελέτη μας στο μοντέλο του υποπλατίου στον κόνικλο τα ενδοϋμενικά αυτομοσχεύματα αποτελούν ένα αποτελεσματικό μόσχευμα παρεμβολής για την χειρουργική αποκατάσταση χρόνιων και μεγάλων ρήξεων του στροφικού πετάλου, καθώς βελτιώνουν τις εμβιομηχανικές και βιολογικές ιδιότητες του αποκατεστημένου τένοντα.