Το διαδίκτυο και η σύγκλιση των μέσων έχουν δημιουργήσει μια τεχνολογική βάση που ενισχύει την υπάρχουσα θέληση των υποκειμένων να συμμετέχουν στην παραγωγή περιεχομένου. Αυτό παρατηρείται και στα ψηφιακά παιχνίδια που οι παίκτες όντας φαν των παιχνιδιών δημιουργούν και διανέμουν το υλικό τους που σχετίζεται με αυτά. Ερμηνεύοντας την παραγωγή των καταναλωτών υπό το θεωρητικό πλαίσιο της παρανάλωσης, αποφάσισα να ερευνήσω ποιες είναι οι παραγωγικές δραστηριότητες των παικτών και πώς τις ερμηνεύουν την παραγωγή τους, ώστε να εξετάσω αν μπορεί να θεωρηθεί εκμετάλλευση η σχέση μεταξύ των παικτών-παραναλωτών και των εταιρειών. Για να μελετήσω την παρανάλωση και τις σχετικές έννοιες της άυλης εργασίας, της δωρεάν εργασίας και της παιχνιδεργασίας, πραγματοποίησα μια πολυμεθοδολογική έρευνα στην ελληνική gaming σκηνή κυρίως μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων σε δείγμα 10 παραναλωτών. Από τα ευρήματα μου προκύπτει ότι οι παραναλωτές μέσω των πολλαπλών δραστηριοτήτων που κάνουν, ενώ παράγουν αξία για τα παιχνίδια που μεταφράζεται σε κέρδος για τις εταιρείες, δεν αντιλαμβάνονται τις σχέσεις με τις εταιρείες ως εκμετάλλευση. Ισχυρίζομαι ότι δε γίνεται η παρανάλωση στη βιομηχανία των ψηφιακών παιχνιδιών να γίνει αντιληπτή ως εκμετάλλευση διότι τα υποκείμενα έχουν διάθεση για παραγωγή και επειδή κερδίζουν πολλών ειδών οφέλη, αναιρώντας ταυτόχρονα τον ισχυρισμό ότι η εκμετάλλευση στηρίζεται στο αντικείμενο αυτής της παρανάλωσης που είναι τα παιχνίδια. Τα υποκείμενα είναι και νιώθουν λιγότερο αλλοτριωμένα από το βιομηχανικό εργάτη μέσα από την παρανάλωση τους, η οποία παρανάλωση, υποστηρίζω ότι είναι και άυλη και δωρεάν εργασία.