بنام حضرت دوست آنکه کافی و شافی است محیط کبریا (فضای فراگیر) محتوای است از نیایش بندگی در کمال عاجزی. این محتوا نه خطوطی است و نه کتابی بل، تجلی های از اشراقِ لطف او ست در لمحات مختلف که در پرتو آن، نیایش های بندگی در کمال عاجزی و نیازمندی به درگاه تعالی حضرت دوست جسته است. همانا آن قصه ی که مولانا در حکایت شبان و موسی گفت، حکایت دلی شکسته ی ماست در اشراق. که ما نه پیامبریم و نه فقیه، بل شبانیم و بس و دل‌ بسته ‌ی بیابانِ طلب. در این لمحات نه به رسمِ اهل ظاهر سخن رانده‌ ام و نه آدابی جُسته‌ ام و نه به ترتیبِ دفتر و دیوان، کلام آراسته ‌ام. ترتیبات عقل بر زمین گذاشته ام که اینجا نه دفترِ حکمت است، بل خلوتِ محبت است. و الفاظ، بسان دلی ما شکسته است. که همانا ربِّ ما، ربِّ شکسته دلان نیز است، بسان که ربِّ الفاظِ سنجیده است. هر آنچه از دلی تنگ برخاست، بی ‌واسطه به حضرت دوست عرضه شد. که در خلوتِ اهل معنا، سوز بر صورت، هوش در سِیرت و اخلاص در طینت پیشی گیرد. و عاشق را آداب نیست و سالک را جز صداقتِ سوزان، دیگر راحله‌ ی نیست. "قَالَ إِنَّمَا أَشْكُو بَثِّي وَ حُزْنِي إِلَى اللَّهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ"