ภูมิปัญญาอาหารไทยเป็นความภาคภูมิใจของคนไทยทั้งชาติ และเป็นวัฒนธรรมของประเทศไทยที่มีความสำคัญ แสดงให้เห็นถึงคุณค่าทางประวัติศาสตร์ และเอกลักษณ์ทางขนบธรรมเนียมที่งดงาม และนำมาซึ่งผลประโยชน์ในทางเศรษฐกิจ ดังนั้นภูมิปัญญาอาหารไทยจึงควรได้รับการรักษา และสืบสานต่อไปยังคนรุ่นต่อไป เพื่อเป็นทุนทางวัฒนธรรมของประเทศ และชุมชนของไทย แต่เมื่อพิจารณากฎหมายไทยที่ใช้ในการรักษาภูมิปัญญาอาหารไทย กล่าวคือ มาตรการทางกฎหมายภายใต้พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พุทธศักราช 2559 พบว่า ไม่สามารถรักษาภูมิปัญญาอาหารไทยได้อย่างเป็นรูปธรรม และอาหารไทย หลายรายการยังคงมีความเสี่ยงที่จะสูญหาย ด้วยเหตุผลดังกล่าวจึงเป็นที่มาของการศึกษาฉบับนี้ที่มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์มาตรการทางกฎหมายที่เหมาะสมในการส่งเสริมและรักษาภูมิปัญญาอาหารไทยการศึกษาวิจัยจะดำเนินการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิจัยเอกสาร (Documentary Research) มีวัตถุแห่งการศึกษา คือ รายการภูมิปัญญาอาหารไทยที่ขึ้นทะเบียนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติที่สามารถเป็นตัวแทนอาหารไทยต่างๆที่มีความหลากหลายได้ ซึ่งจะดำเนินการศึกษาแนวคิดทฤษฎี ตัวบทกฎหมาย แนวคำพิพากษาของศาลที่เกี่ยวข้อง รายงานการศึกษา เอกสารประกอบการประชุมสัมมนาทางวิชาการ รวมถึงบทความและบทวิจารณ์ต่างๆเกี่ยวกับลักษณะของอาหารไทย พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พุทธศักราช 2559 แนวคิดทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับการสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ อนุสัญญาว่าด้วยการสงวนและรักษามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ค.ศ.2003 รวมถึงศึกษามาตรการสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของสหภาพยุโรป สาธารณรัฐฝรั่งเศส สาธารณรัฐประชาชนจีน ประเทศญี่ปุ่น สาธารณรัฐเกาหลีโดยผลการศึกษาพบว่าข้อจำกัดสำคัญของพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พุทธศักราช 2559 คือ การรักษาองค์ภูมิปัญญาอาหารไทยอย่างคงที่ ซึ่งไม่สามารถเป็นไปได้ในทางปฏิบัติ ประกอบกับมาตรการเพื่อส่งเสริมการส่งต่อองค์ความรู้มีอยู่อย่างจำกัด นอกจากนี้ยังมีความไม่สอดคล้องกับแนวคิดทฤษฎี และอนุสัญญาว่าด้วยการสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ค.ศ. 2003 ในบริบทของความหมายของมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม ผู้ทรงสิทธิในการส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม และมาตรการส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม ดังนั้นจึงควรมีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พุทธศักราช 2559 ในประเด็นดังกล่าว และควรเพิ่มเติมระเบียบที่ออกตามความพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พุทธศักราช 2559 บางประการเพื่อสนับสนุนการรักษา และการสืบต่อองค์ความรู้ในอาหารไทย นอกจากนี้ประเทศไทยควรดำเนินการในทางนโยบายเพื่อสร้างความร่วมมือด้านการส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมในทางระหว่างประเทศ และการเสนอขึ้นทะเบียนภูมิปัญญาอาหารไทยเป็นมรดกโลก เพื่อให้ภูมิปัญญาอาหารไทยได้รับการตระหนักถึง และเพิ่มการส่งเสริมการรักษา และการพัฒนาองค์ความรู้ในภูมิปัญญาอาหารไทยต่อไปในอนาคต