Εισαγωγή: Η ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου είναι μια σοβαρή κάκωση του γόνατος που οδηγεί σε αστάθεια της άρθρωσης και τροποποίηση της βάδισης. Είναι συχνή κάκωση που συμβαίνει κυρίως σε αθλητικές δραστηριότητες. Η χειρουργική αποκατάσταση είναι η μέθοδος εκλογής για την θεραπεία αυτής της κάκωσης. Τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα μοσχεύματα είναι το μόσχευμα του επιγονατιδικού τένοντα και το τετραπλό μόσχευμα οπίσθιων μηριαίων. Σκοπός: Σκοπός της μελέτης είναι να ελεγχθεί η τυχόν βελτίωση της οικονομίας βαδίσματος των ασθενών μετά την συνδεσμοπλαστική του πρόσθιου χιαστού σνδέσμου σε διαφορετικές κλίσεις βάδισης, και να συγκριθούν τα αποτελέσματα με τον υγιή πληθυσμό αλλά και μεταξύ των δυο πιο συχνά χρησιμοποιούμενων τενόντιων μοσχευμάτων. Υλικά – Μέθοδος: Είκοσι ασθενείς ανδρικού φύλου με μεμονωμένη ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου τυχαιοποιήθηκαν σε δυο ομάδες μελέτης, όπου χρησιμοποιήθηκαν τα δυο διαφορετικά τενόντια μοσχεύματα στην ανατομική συνδεσμοπλαστική του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου μονής δεσμίδας. Επίσης σχηματίστικε μια ομάδα ελέγχου δέκα υγιών ατόμων. Όλοι οι συμμετέχοντες εκτέλεσαν τρεις δοκιμασίες βάδισης οκτώ λεπτών σε κλίση βαδίσματος 0, +10 και -10% σε κυλιόμενο τάπητα, πριν και εννέα μήνες μετά την χειρουργική επέμβαση. Μετρήθηκε η ενεργειακή κατανάλωση βαδίσματος (VO2), ο αερισμός (VE), ο καρδιακός ρυθμός (HR) και η αναλογία αναπνευστικής ανταλλαγής (RER). Επίσης συμπληρώθηκαν ερωτηματολόγια λειτουργικότητας του γόνατος (Lysholm/IKDC) καθώς και κλινικά στοιχεία. Αποτελέσματα: Η οικονομία βάδισης καθώς και τα καρδιοαναπνευστικά αποθέματα των ασθενών βελτιώθηκαν μετά την χειρουργική επέμβαση σε όλες τις κλίσεις βάδισης (0, +10 και -10%) (p<0.001). Δεν βρέθηκε διαφορά ματαξύ των δυο χρησιμοποιούμενων μοσχευμάτων σε όλες τις μεταβλητές που μετρήθηκαν (p>0.05). Παρόλο που η κατανάλωση οξυγόνου και στις δυο ομάδες έφτασε στις μετεγχειρητικές μετρήσεις το 90-95% του φυσιολογικού, αυτή η διαφορά παρέμεινε στατιστικώς σημαντική (p=0.01). Οι παράμετροι των καρδιοαναπνευστικών αποθεμάτων (VE,HR,RER) επανήλθαν στα φυσιολογικά επίπεδα (p>0.05). Συμπεράσματα: Η ανατομική συνδεσμοπλαστική του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου μονής δεσμίδας οδηγεί σε παρόμοιες βελτιώσεις της ενεργειακής οικονομίας βάδισης ανεξάρτητα από το πιο είδος μοσχεύματος χρησιμοποιείται. Εννέα μήνες μετά την επέμβαση τα καρδιοαναπνευστικά αποθέματα των ασθενών επιστρέφουν σε φυσιολογικά επίπεδα, ενώ η κατανάλωση ενέργειας στην βάδιση παραμένει ελαφρώς αυξημένη.