Η μυκητιασική ενδοφθαλμίτιδα είναι μια σπάνια ενδοφθάλμια λοίμωξη η οποία αποτελεί ένα σημαντικό κλινικό πρόβλημα στην οφθαλμολογία λόγω των καταστροφικών συνεπειών της. Οι λοιμώξεις από μύκητες είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν λόγω των περιορισμένων θεραπευτικών επιλογών. Φάρμακα ευρέως χρησιμοποιούμενα στο παρελθόν, όπως η αμφοτερικίνη Β, τείνουν να χάσουν την θέση τους λόγω της σοβαρής τοξικότητάς τους, της σχετικά χαμηλής αποτελεσματικότητάς τους και φυσικά λόγω της ανάπτυξης ανθεκτικότητας στη δράση τους από πολλά είδη μυκήτων. Ως αποτέλεσμα, δημιουργήθηκε η ανάγκη χρήσης νέων, λιγότερο τοξικών και ευρύτερου φάσματος αντιμυκητιακών φαρμάκων. Η παρούσα έρευνα επικεντρώθηκε στην μελέτη δύο από τα νεότερα αυτά φάρμακα, τη βορικοναζόλη, από την οικογένεια των αζολών, και τη μικαφουγκίνη, από την οικογένεια των εχινοκανδινών. Υλοποιήθηκε πρωτόκολλο με τη χρήση κονίκλων albino New Zealand, οι οποίοι χωρίσθηκαν σε πειραματικές ομάδες και στους οποίους χορηγήθηκαν τα φάρμακα με ενδοϋαλοειδική έγχυση. Αναλυτικότερα, η ομάδα C αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου και σε αυτή χορηγήθηκε μία έγχυση διαλύματος BSS. Οι υποομάδες V1,V2, Μ1 και Μ2 αποτέλεσαν τις ομάδες μελέτης για τη μονή και διπλή έγχυση βορικοναζόλης και μικαφουγκίνης, αντίστοιχα. Τέλος, στην ομάδα VM χορηγήθηκαν οι δύο φαρμακευτικοί παράγοντες συνδυαστικά. Η προγραμματισμένη θανάτωση των ζώων πραγματοποιήθηκε 10 ημέρες μετά την τελευταία έγχυση για κάθε πειραματική ομάδα. Ακολούθησε η αφαίρεση των παρεγκεφαλιδικών ιστών και η κατάλληλη επεξεργασία τους έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η παρατήρηση αυτών στο οπτικό αλλά και στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Όσον αφορά τα αποτελέσματα, στο οπτικό μικροσκόπιο δεν παρατηρήθηκαν αλλοιώσεις σε καμία από τις πειραματικές ομάδες. Στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, στις ομάδες των μονών εγχύσεων βορικοναζόλης και μικαφουγκίνης παρατηρήθηκε ήπια διαταραχή της μορφολογίας του ελύτρου της μυελίνης της λευκής ουσίας, ενώ τα κύτταρα του φλοιού της παρεγκεφαλίδας δεν εμφανίζουν σημαντικές αλλοιώσεις. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μικρή αύξηση του μεσοκυττάριου χώρου. Στις ομάδες διπλών εγχύσεων παρατηρήθηκε μεγαλύτερου βαθμού διαταραχή της αρχιτεκτονικής του ελύτρου της μυελίνης σε σχέση με τις ομάδες μονής έγχυσης και μεγαλύτερη αύξηση του μεσοκυττάριου χώρου. Στην ομάδα συνδυαστικής χορήγησης παρατηρήθηκε μικρού βαθμού αλλοίωση του ελύτρου κατά τόπους αλλά όχι τόσο σημαντική αύξηση του μεσοκυττάριου χώρου όσο στις ομάδες των διπλών εγχύσεων και των δύο παραγόντων. Συμπερασματικά, από την εφαρμογή της χρώσης Αιματοξυλίνης - Εωσίνης δεν παρατηρήθηκαν μορφολογικές αλλοιώσεις πράγμα το οποίο συμφωνεί και με την απουσία κλινικών συμπτωμάτων στους κονίκλους και με τις έως τώρα κλινικές μελέτες. Η μελέτη των ιστών στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο αποκάλυψε ήπιες αλλοιώσεις κατά τόπους στο έλυτρο της μυελίνης των εμύελων νευραξόνων της λευκής ουσίας, κάτι το οποίο μας δημιουργεί το ερώτημα σχετικά με την ασφάλεια της χορηγούμενης δόσης των δύο αυτών φαρμάκων, συμπέρασμα το οποίο πρέπει να εξεταστεί με περαιτέρω έρευνα και μελέτη.