Από την αρχαιότητα στην Ελλάδα σχηματίστηκαν πόλεις-κράτη. Η πόλις απαιτεί σταθερότητα στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Κύριο ζητούμενο είναι η αποτροπή της υποταγής σε έξωθεν εχθρούς και η αποφυγή εσωτερικής στάσεως, που θα μπορούσε να οδηγήσει στην αυτοδιάλυση του μορφώματος αυτού. Για να καταφέρει η πόλις και οι πολίτες, όχι μόνο να ζήσουν αλλά και να ευημερήσουν, είναι αναγκαία η παρουσία κάποιου ελκυστή. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να υπάρχει κάποιο ανθρωπολογικό πρότυπο, ατομικό και συλλογικό, το οποίο ο καθένας θα προσπαθεί να μιμηθεί. Τρόπον τινά δηλαδή θα τον έλκει, εξ ου και η ονομασία «ελκυστής». Το πρότυπο αυτό θα διέπεται από κάποιες αξίες. Μία από αυτές είναι και το κλέος, το οποίο αποτελεί το κύριο θέμα της παρούσας εργασίας. Η λέξη κλέος είναι πολύ παλιά· απαντά στην Ιλιάδα του Ομήρου. Αυτό σημαίνει πως έπαιζε από την αρχή σπουδαίο ρόλο για τους Έλληνες. Εδώ έχει εξεταστεί επιλεκτικά η λειτουργία του όπως διαγράφεται στον Όμηρο και στους λυρικούς ποιητές. Έχει γίνει μία απόπειρα να απαντηθούν τα παρακάτω ερωτήματα: ποια ήταν η αξία του κλέους για τους Έλληνες της εποχής του Ομήρου και των λυρικών και πώς συνέβαλλε στην ευδαιμονία της πόλεως. Για τον λόγο αυτόν κρίθηκε αναγκαία η μελέτη της δομής της ελληνικής κοινωνίας. Επιπλέον, εξετάστηκαν και άλλες αξίες, που αναφέρονται στα κείμενα. Οι αξίες αυτές είναι: η ανδρεία-αρετή (αγαθός, άριστος) η τιμή, η δίκη-δικαιοσύνη, η αιδώς, καθώς συνδέονται στενά με το κλέος.