Διάφορα άτυπα εναλλακτικά αγροτροφικά δίκτυα (ΕΑΤΔ) φύτρωσαν, αναπτύχθηκαν και άνθισαν κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης στη Θεσσαλονίκη, στο γόνιμο έδαφος της αναζήτησης λύσεων στα οικονομικά προβλήματα και της αμφισβήτησης του κυρίαρχου μοντέλου παραγωγής και διάθεσης τροφίμων. Ελάχιστα από αυτά επιβιώνουν σήμερα, καθώς τα περισσότερα αποδείχθηκαν βραχύβια και θνησιγενή. Ποια ήταν όμως η συμβολή τους στην βιώσιμη ανάπτυξη της περιαστικής υπαίθρου κατά την περίοδο της λειτουργίας τους; Ποια ήταν η συνεισφορά τους στην ανάπτυξη του κοινωνικού κεφαλαίου κατά μήκος του αγροτο-αστικού συνεχούς; Είχαν τελικά κάποιου είδους μετασχηματιστική ισχύ στο επίπεδο της συνείδησης των καταναλωτών και των παραγωγών; Βοήθησαν να δημιουργηθούν κοινότητες καταναλωτών και παραγωγών, με ανεπτυγμένη οικολογική και συνεργατική συνείδηση; Ποιος ήταν ο ρόλος τους στη δημιουργία των συνεταιριστικών εγχειρημάτων καταναλωτών – παραγωγών που ακολούθησαν; Η εργασία αυτή αναζητά τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, στα ίδια τα υποκείμενα που συμμετείχαν στη λειτουργία των παραπάνω εγχειρημάτων. Προσπαθεί δηλαδή να ανιχνεύσει την άποψη των ίδιων των παραγωγών για τη διαδικασία της μετάβασης από τις άτυπες στις πιο τυπικές μορφές οργάνωσης μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών, αλλά και για το πως μπορεί να επιτευχθεί η οργανωτική ολοκλήρωση της διασύνδεσης πόλης – υπαίθρου στο πεδίο της διατροφής, χωρίς μεσάζοντες. Οι απόψεις των παραγωγών πάνω στα βασικά ερευνητικά ερωτήματα, ανιχνεύθηκαν μέσω της εκπόνησης ποιοτικής έρευνας πεδίου. Τα συμπεράσματα της έρευνας πεδίου επιβεβαιώνουν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό κάποιες από τις ερευνητικές υποθέσεις, όπως για παράδειγμα τη σημαντική συμβολή των ΕΑΤΔ στη δημιουργία κοινωνικού κεφαλαίου, ενώ κάποιες άλλες ερευνητικές υποθέσεις, όπως για παράδειγμα η συμβολή των ΕΑΤΔ στην οικονομική βιωσιμότητα των παραγωγών, δε φαίνεται να επαληθεύονται. Στα συμπεράσματα αναδεικνύεται επίσης η ανάγκη στήριξης των μικρών περιαστικών παραγωγών, με τη θεσμοθέτηση και λειτουργία μιας ποικιλίας από ΕΑΤΔ, ενώ φαίνεται ότι η συσχέτιση του ιδιαίτερου προφίλ κάθε παραγωγού (και των προϊόντων που παράγει) με τα καταλληλότερα κανάλια διανομής, χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Οι απαντήσεις των παραγωγών που τροφοδότησαν τα συμπεράσματα αυτής της ερευνητικής εργασίας, μπορούν ταυτόχρονα να αποτελέσουν προτάσεις πολιτικής προς τις τοπικές αρχές που επιθυμούν να υποστηρίξουν τους μικρούς παραγωγούς και να ενισχύσουν τις βραχείες εφοδιαστικές αλυσίδες τροφίμων, στο πλαίσιο της διατροφικής τους πολιτικής.