Η νόσος της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης είναι μια οικογένεια συνδρόμων που αποδίδονται ή επιδεινώνονται από τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Η διαβρωτική οδοντική φθορά είναι η απώλεια σκληρού οδοντικού ιστού που προκύπτει από την αλληλεπίδραση μεταξύ των οξέων και των μηχανικών δυνάμεων. Ο στόχος αυτής της ανασκόπησης των συστηματικών ανασκοπήσεων ήταν να συλλέξει τα προσβάσιμα στοιχεία σχετικά με τη συσχέτιση μεταξύ γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης και διαβρωτικής οδοντικής φθοράς. Διεξήχθη βιβλιογραφική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων Embase, Scopus, Cochrane Register of Systematic Reviews, Prospero και Epistemonikos.org και εξετάστηκαν σχετικές συστηματικές ανασκοπήσεις/μετα-αναλύσεις. Πραγματοποιήθηκε επίσης συμπληρωματική αναζήτηση για τον εντοπισμό πρόσθετων πρωτογενών μελετών. Η μεθοδολογική ποιότητα των συμπεριλαμβανόμενων ανασκοπήσεων βαθμολογήθηκε χρησιμοποιώντας το εργαλείο ROBIS. Τα συνοπτικά δεδομένα των αποτελεσμάτων που εξήχθησαν περιγράφηκαν σε αφηγηματική μορφή και πίνακες. Η αναζήτηση ανέκτησε 32 συστηματικές ανασκοπήσεις. Μετά την αφαίρεση των διπλότυπων, την εξέταση τίτλων και περιλήψεων, την εξέταση πλήρους κειμένου και την εφαρμογή των κριτηρίων ένταξης-αποκλεισμού, εντοπίστηκαν 10 συστηματικές ανασκοπήσεις. Όσον αφορά τη μεθοδολογική ποιότητα, τρεις ανασκοπήσεις χαρακτηρίσθηκαν ως χαμηλού, μία υψηλού και οι υπόλοιπες με ασαφή κίνδυνο μεροληψίας. Τα ευρήματα υποστήριξαν ότι ο μέσος επιπολασμός της διάβρωσης σε ασθενείς με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση ήταν υψηλότερος από ότι σε υγιή άτομα. Σε περιπτώσεις μη σημαντικής διαφοράς, οι κύριοι λόγοι μπορεί να ήταν οι διαφορετικοί δείκτες και τα υποκειμενικά/αντικειμενικά εργαλεία που χρησιμοποιούνταν για τη διάγνωση της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης. Σε ειδικές ομάδες πληθυσμού, όπως ασθενείς που υποβλήθηκαν σε βαριατρική χειρουργική, με ειδικές ανάγκες και ψυχιατρικοί ασθενείς, βρέθηκε υψηλή συσχέτιση μεταξύ γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης και διαβρωτικής οδοντικής φθοράς. Η γεωγραφική θέση μπορεί να επηρεάσει τη συσχέτιση μεταξύ γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης και διάβρωσης, ενώ όσον αφορά την επίδραση του ρυθμού ροής, της ρυθμιστικής ικανότητας του σάλιου και των στοματικών μικροβιακών αλλαγών που προκαλούνται από τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, τα αποτελέσματα ήταν αντιφατικά. Παρά τη χαμηλή μεθοδολογική ποιότητα και την ανεπαρκή αναφορά συστηματικών ανασκοπήσεων, φαίνεται να υπάρχει σημαντική συσχέτιση μεταξύ των δύο οντοτήτων. Ως εκ τούτου, συνιστάται μια διεπιστημονική ιατρική και οδοντιατρική προσέγγιση για τη διαχείριση ατόμων με διαβρωτική οδοντική φθορά ή γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση