Η διατριβή στοχεύει στη διερεύνηση της σεισμικής τρωτότητας και διακινδύνευσης σύνθετων συστημάτων μεταφορών, με έμφαση στις λιμενικές εγκαταστάσεις, όπου οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των διαφόρων συνιστωσών τους καθορίζουν σε σημαντικό βαθμό, όχι μόνο την λειτουργία, αλλά και την σεισμική τρωτότητα των μεμονωμένων δικτύων και του σύνθετου συστήματος αυτών. Προς την κατεύθυνση αυτή, αναπτύχθηκε μια σύνθετη μεθοδολογία για την αποτίμηση και διαχείριση της σεισμικής διακινδύνευσης σύνθετων συστημάτων υποδομής, όπως οι λιμενικές εγκαταστάσεις. Ο προσδιορισμός των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και της τυπολογίας των υπό διακινδύνευση στοιχείων, η εκτίμηση της σεισμικής επικινδυνότητας και η ανάπτυξη σεισμικών σεναρίων με βάση τα γεωτεχνικά και δυναμικά χαρακτηριστικά των εδαφικών σχηματισμών και τις τοπικές εδαφικές συνθήκες, καθώς και η αποτίμηση της σεισμικής τρωτότητας και της σπουδαιότητας των επιμέρους συνιστωσών, αποτελούν τα κύρια βήματα της μεθοδολογίας αποτίμησης της σεισμικής διακινδύνευσης. Βασικό στοιχείο αποτελεί επιπρόσθετα η μελέτη και ποσοτικοποίηση των αλληλεπιδράσεων μεταξύ δικτύων και υποδομών και ο προσδιορισμός της σύνθετης τρωτότητας συνυπολογίζοντας τις μεταξύ τους αλληλοσυσχετίσεις. Για την περίπτωση των ανεξάρτητων στοιχείων χωρίς την θεώρηση των μεταξύ τους αλληλεπιδράσεων, πραγματοποιήθηκε αρχικά ο έλεγχος της αξιοπιστίας των διαθέσιμων καμπυλών τρωτότητας βάσει στοιχείων από προηγούμενους σεισμούς του ελλαδικού χώρου, με έμφαση στις παράκτιες κατασκευές, ενώ προτείνονται σχέσεις αποτίμησης της τρωτότητας για την περίπτωση της εδαφικής αστοχίας. Πραγματοποιήθηκε επιπλέον η αναλυτική μελέτη της σεισμικής απόκρισης παράκτιων κατασκευών χωρίς την θεώρηση φαινομένων ρευστοποίησης. Προτάθηκαν νέες καμπύλες τρωτότητας λόγω εδαφικής ταλάντωσης για τα παράκτια λιμενικά έργα, λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο και διερευνώντας την επιρροή διαφόρων παραμέτρων αβεβαιότητας. Επιπρόσθετα, αναπτύχθηκε και προτάθηκε ένα γενικότερο πλαίσιο για την αποτίμηση της «σύνθετης» ή «συστημικής» τρωτότητας σε τρεις περιόδους (κανονικής λειτουργίας, κρίσης και αποκατάστασης), λαμβάνοντας υπόψη τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των εκτιθέμενων σε κίνδυνο στοιχείων που ανήκουν σε διαφορετικά συστήματα, αλλά και μεταξύ των συστημάτων σε τοπικό ή περιφερειακό επίπεδο. Ο ποσοτικός προσδιορισμός του βαθμού αλληλεπίδρασης και η αποτίμηση της σεισμικής τρωτότητας αλληλεπιδρώντων στοιχείων πραγματοποιήθηκε βάσει ενός οικονομικού μοντέλου προσομοίωσης αλληλεπιδράσεων, μιας μεθοδολογίας λήψης αποφάσεων και ενός μοντέλου ασαφούς λογικής. Η βέλτιστη επιλογή μεταξύ των διαφορετικών προσεγγίσεων εξαρτάται από τις διαθέσιμες πληροφορίες, την ποιότητα των δεδομένων, την εμπειρία των ειδικών, το είδος των συστημάτων/ στοιχείων που εξετάζονται, καθώς και από τον επιθυμητό βαθμό αξιοπιστίας των αποτελεσμάτων της ανάλυσης. Ο λιμένας της Θεσσαλονίκης αποτέλεσε βασικό πεδίο εφαρμογής, χρησιμοποιώντας στοιχεία και σεισμικά σενάρια που εκπονήθηκαν ειδικά για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Μελετήθηκε το σύνολο των στοιχείων και υποδομών του λιμένα, για τα οποία έγινε η αποτίμηση της τρωτότητας τους χωρίς και με την θεώρηση των αλληλεπιδράσεων μεταξύ τους, η δημιουργία σεναρίων σεισμικού κινδύνου, η αναγνώριση των πλέον κρίσιμων συνιστωσών για την λειτουργικότητα των επιμέρους δικτύων και υποδομών αλλά και του σύνθετου συστήματος, και τέλος η ανάπτυξη στρατηγικών για την διαχείριση της σεισμικής διακινδύνευσης. Τελικό αποτέλεσμα αποτελεί η πρόταση ολοκληρωμένης μεθοδολογίας για την αποτίμηση της σεισμικής διακινδύνευσης των σύνθετων λιμενικών εγκαταστάσεων, με στόχο την εκτίμηση του αναμενόμενου επιπέδου απωλειών για κάθε σεισμικό σενάριο, κάτι που προφανώς είναι αναγκαίο και απαραίτητο για την διαχείριση του σεισμικού κινδύνου.